Pat Martino - Baiyina (The Clear Evidence) (1968)

Pat Martino was pas 24 toen hij het bijzondere Baiyina opnam. Hij werd al op zijn 15e bekend in New York toen hij jazzclub na jazzclub afstruimde om maar op het podium te mogen spelen. Dit bleek echter succesvol aangezien hij daarmee snel een platencontract kreeg en iedereen wilde wel die inmiddels 18 jarige wondergitarist horen spelen. Baiyina is uiteindelijk een behoorlijk psychedelische en spirituele plaat geworden. Geïnspireerd door de Koran (de vier suites refereren aan passages daaruit) en daarmee heeft Martino een mystieke plaat willen maken, wat mij betreft deels gelukt is.

Ik wil vooropstellen dat Martino een bijzonder fijne gitarist is. Jerry Garcia van Grateful Dead was een enorme fan en gaf aan dat hij behoorlijk door Martino is beïnvloed. Overeenkomsten zijn dan ook duidelijk te horen, bijvoorbeeld het aanslaan van akkoorden om deze lang te laten lopen vooralleer verder te gaan met een ritme. Dit levert vooral op Baiyina een psychedelisch effect op.

Ik ben echter wat minder onder de indruk van de Indische invloeden op deze plaat. Deze Indische invloeden doen het een hoop lijken op fusion (in dat opzicht is Baiyina al een revolutionaire voorloper van het genre) en ik ben dan ook niet direct een fan van de tabla (hindoe) en de tanbur (tegenwoordig bijvoorbeeld in Iran een populair instrument). Deze klanken komen soms ook een tikkeltje gedateerd op mij over, maar dat dit een kalmerend mystisch plaatje is staat als een huis. Voor de liefhebbers van intrigerende, rustige, psychedelische proto-fusion jazz.

3,5/5