Crystal Antlers - Tentacles (2009)

Psychedelische punksoulnoiserock met jengelend Doors-orgeltje. Erg, erg, erg, ERG gaaf.

Jaaa precies! Dit is te gekke muziek. Heb nog niet het hele album gehoord, maar wel de nummers op myspace en die vind ik super. Vanaf 6 april te koop? Hmmm.... weet niet of ik zo lang ga wachten.

Instrumenteel zeker de moeite waard, maar die stem - dat oeverloze geschreeuw - trek ik niet. Erg jammer.

Die maakt het juist nóg beter vind ik.... "normale" zang zou hier juist afbreuk aan doen.

-edit- zojuist weer beluisterd, en met "oeverloos geschreeuw" doe je de zang toch echt tekort. Het is nogal doorleefd maar geschreeuwd wordt hier echt niet en zeker niet oeverloos. Sterker nog, de zanger weet wanneer hij z'n mond moet houden en de muziek het werk moet laten doen.

Met ''oeverloos geschreeuw'' bedoel ik, dat de zanger alleen maar schreeuwend zingt. En dat kan ik moeilijk verdragen. Ik vind het prima als een zanger uithaalt of - door emoties overmand - schreeuwt (dit hoor je bij de zanger van The Veils, maar soms ook bij de zanger van The Arcade Fire), maar deze zanger is alleen maar aan het schreeuwen. Natuurlijk houdt hij - Goddank - zo nu en dan zijn mond. Dat zijn dan ook de mooiste momenten van dit album, want instrumentaal kan ik de plaat zeker waarderen. Maar die stem, nee!

En dat heeft Arcade Fire bovenaan zijn top 10 .

Zolang het zo goed bij de muziek past zoals hier het geval is, hoeft hij wat mij betreft de oever nog lang niet te bereiken.

Zoals ik zelf al zei: ''Ik vind het prima als een zanger uithaalt of - door emoties overmand - schreeuwt (dit hoor je bij de zanger van The Veils, maar soms ook bij de zanger van The Arcade Fire), maar deze zanger is alleen maar aan het schreeuwen.''

Toffe plaat die met name drijft op een jengelend orgel met daarnaast een scheurende gitaar en een brullende leadzanger en wat zo een mooi geheel opzwepend geheel vormt. Het is absoluut niet zo dat de zanger "alleen maar aan het schreeuwen" is. Hij vliegt geregeld uit de bocht, maar dat past perfect bij de muziek.

Ik treed de positieve commentaren over de stem, de gitaren en het orgel bij. Ik vind het een spannende plaat, maar snap even goed dat iemand anders er niks anders dan een bak herrie in zou horen.

Klinkt goed man

Deze plaat zit momenteel vastgelijmd in de cd-speler van mijn autoradio. Wat een plaat!

Ik ben het helemaal eens met deze recensie, alleen het laatste woord mag wat mij betreft worden weggelaten... Mijn hemel wat een pokkeherrie...

Niet alles wat een beetje alternatief is en met 'rock' te maken heeft is meteen aan jou besteed, beste Pisnider. Erg typisch weer.

Ik kan er echt niet bij hoe snel iets al "pokkeherrie" of "geschreeuw" is. voor sommige mensen.

Helaas houdt deze plaat zich op lange termijn niet echt staande... halfje eraf. Maar 3.5* is nog steeds goed en ik ben erg benieuwd naar de live-verrichtingen van de band.

Heb ze al eens live gezien, en het is in ieder geval een kleurrijk gezelschap om naar te kijken. Als je ze nog eens gaat zien, let dan vooral eens op de percussionist.

Ben trouwens ook een halfje omlaag gegaan, en draai em ook wat minder vaak dan de EP. Op de 1 of andere manier bevalt die me nog iets beter.

Fijne noisy plaat. Tweede helft scoort bij mij wij wat beter vanwege iets meer afwisseling in de nummers.
Interessante band, fijne plaat maar moeten nog net Yeasayer voor laten gaan qua briljantesse.

Wat een rete vette plaat is dit eigenlijk toch. Een massieve blok energie, die in eerste instantie alles behalve subtiel overkomt. Na een tijdje hoor je echter hoe laidback Andrew is, hoe heerlijk je kan wegdromen op drone-intermezzo Vapor Trail; Memorized met een fijne melancholische rol voor de trompet; het heerlijke gitaarwerk op Swollen Sky en het gierende en tierende eindnummer

Tevens een van de weinige albums waarop een hammond orgel me niet na een tijdje stierlijk gaat vervelen. Als de jongens van DeWolff hier nu eens wat beter naar luisterden gaat met misschien nog goed komen..

Ik ga ze live zien

andrew is al genoeg om dit hele album te willen horen

The Doors op coke. Ramt heerlijk, live ook geweldig. Wel wat minder dan de EP, maar het zij ze vergeven. Dat laatste nummer.

De keiharde EP die ze in 2008 uitbrachten overdonderde en verraste. Een kleine 25 minuten schreeuwerige psychedelische noiserock. En nog kwaliteit ook. Maar niet te vaak opzetten, want dat trek je niet. Het baarde meteen zorgen voor de aanstaande langspeler. Want de EP was eigenlijk al lang genoeg. Daar lijken ze op het volledige album, genaamd Tentacles, rekening mee te houden. Veertig minuten duurt ie. Maar niet puur en alleen het knalwerk.

Zo mag je al even rustig inkomen met Painless Sleep. En dan steeds na een paar ruige songs een rustmomentje. Die duren meestal maar een minuut of twee, maar dat is genoeg om even een slokje water en een hapje lucht te nemen. Het is trouwens maar net wat je een rustmomentje noemt. Een lang uitgestrekt psychedelisch stuk met veel gerommel is voor sommigen juist heel vermoeiend. Je moet dan ook echt wel tegen de muziek van Crystal Antlers kunnen. Je moet het leren luisteren.

Wat daarbij kan helpen is een bezoekje aan een live-optreden van de Amerikanen. In april 2009 speelden ze in de bovenzaal van Paradiso menig trommelvlies aan gort. Maar verdomme, ze zijn goed. De energieke neger die staat te dansen als een malle achter zijn percussie steelt de show.

Terug naar het album. Kritiekpunt is dat sommige songs een beetje op elkaar lijken. Net als de schreeuwzang van Jonny Bell. Ook staat er geen absolute kraker op, zoals Parting Song for the Torn Sky op EP. Al met al een prima debuut, maar opvallend genoeg niet zo goed als de EP. Dus is vooral het advies: ga ze live zien.

Pindahaai

Gisteren weer opgezet, en deze blijft ontzettend gaaf. Het gemiddelde hier mag van mij echt wel wat omhoog.

Ohja, en Andrew, gewoonweg geniaal.