Leo Abrahams - The Grape and the Grain (2009)

Van Leo Abrahams had ik nog nooit gehoord totdat ik vorig jaar op zijn album The Unrest Cure stuitte: een album met diverse gastvocalisten en wat alle kanten op stuiterde.
In eerste instantie deed het me niet zo veel maar het bleek een groeier en uiteindelijk wist het in mijn collectie te belanden.
Deze keer komt hij met een instrumentaal, akoestisch getint album.
Mooie sfeertjes worden er wel geschetst maar dan moeten ze me wel weten te raken en dat doen ze niet helemaal. Het lijkt eerder op een soundtrack bij een film. Op zich niets mis mee maar ik had gehoopt op iets als de vorige.
Misschien dat dit ook z'n tijd nodig heeft maar ik vrees deze keer het ergste want daarvoor heb ik nu het geduld niet. Ik wil iets meer spanning dan dit.
Geen onvoldoende maar zeker ook geen bewieroking van mijn kant.

Een rustige, veelzijdige instrumentale plaat, die na veelvuldig luisteren tot zijn rechtkomt (gelukkig had ik meer geduld dan mijn bovenbuurman). Een echte groeibriljant. Deze cd zal zeer zeker door mij worden aangeschaft. Een van de hoogtepunten van dit jaar tot nu toe, samen met Aminal Collective, Andrew Bird, Alela Diane, Ruthie Foster, Vetiver en Shoreline. Een terechte 5.