Pan American - White Bird Release (2009)

22februari de nieuwe Dälek , 23 februari de nieuwe Tim Hecker en 24 februari de nieuwe Pan American. Mooie dagen in het verschiet.

Kijk! platen als dit zit ik op te wachten

Wow hier zit ik ook wel op te wachten. De vorige plaat vond ik niet zo'n heel succes maar hopelijk ik deze meer in de stijl van Quiet City...

Fijn! There Can Be No Thought of Finishing, dat moet de gedachte zijn wanneer je Mark Nelson hoort fluisteren en de golfjes op je af komen. Dit eerste nummer lijkt heel erg sterk op een Black Sea nummer van Fennesz, sterker nog, als Fennesz dit nummer gebruikt had, dan was het me niet eens opgevallen! Direct een mooie openingstreffer. De volgende twee nummers zijn langzaam met softe drums en prominent aanwezige hi-hats. De rest lijkt vrij veel op wat hij eerder heeft gedaan. De laatste nummers zijn diep en goed van kwaliteit. Mooi, maar de bijzonderheid is er natuurlijk wel een beetje van af.

3,5* ~ 4,0*

Inderdaad niet zoveel nieuws onder de zon, maar wel weer een mooi album. Lekkere warme klanken. Die vocals hoeven van mij niet zo, maar die combinatie van dikke vibrato gitaarklanken met zachte toetsen, een deken van electronica en hier en daar een toefje percussie gaat er bij mij wederom goed goed in.

Nu heb ik dit dromerige plaatje al een paar keer beluisterd en het gaat compleet langs me heen. Kan er niet lang mijn aandacht bij vast houden en het werkt eerder op mijn zenuwen dan dat ik ervan ontspan. En toch... het heeft wel wat; ik bedoel er zijn een paar stukken waar ik wel van geniet (een pianopingel, een vage stem, rustige drums etc.). Het doet wel wat me, ook al is het heel minimaal (maar dat is deze cd ook). Dus ja, zoals mijn naamgenoot zou zeggen: ik word er niet vrolijk van.

Desondanks een voldoende.

R&P aan de Pan American? That's new.

Nah... het komt uit 2009 .

Ik 'check' de laatste tijd veel platen die eerder nog niet echt in mijn straatje zouden passen.

Ambient is het mooiste (sub)-genre dat er is, dus wees niet bang om andere platen te checken uit dat straatje.

hmm, volgens mij worden we hier door Kranky goed belazerd met de gelekte promos.
Bij de eerste luisterbeurt klinkt het me allemaal maar mwah mwah. Sommige nummers zijn heel sterk, waar andere voor bij glijden om weer vergeten te worden.
Beetje For Waiting For Chasing idee dus, maar dan nog wat erger.

Gave hoes! Wekt mijn interesse..

Na de nieuwe Mountains, nu deze als plaatje op de beginpagina van Musicmeter. Veel exposure voor deze fraaie albums.

Ik heb expres geen (crappy) gelekte versies geprobeerd en 'eerlijk' gewacht tot het moment dat White Bird Release arriveerde. En daarom kon ik er gisterenavond goed van genieten met de koptelefoon op. En net zoals Tim Hecker laatst deed, gaat ook Mark Nelson de ritmische kant op met een bijrol voor gitaar. Ook op White Bird release bevalt me dat prima.

There Can Be No Thought of Finishing had het laatste nummer moeten zijn want het niveau van dat nummer wordt simpelweg niet meer gehaald op de rest van het album

Inmiddels ligt de 'echte' cd naast de speler. Ik vind hem nu nog mooier dan eerst; detaillering super, lagen komen mooi los, een impuls voor dit album. Het doet me ook wat denken aan Bark Psychosis zoals de drums er hier en daar inzitten. Zeer fraai!

Halverwege de cd wil mijn aandacht wel eens wegglippen, maar de cd opent en eindigt prachtig. En ook het middenstuk is met een goede koptelefoon goed te versmaden. Ik heb bij deze plaat hetzelfde gevoel als bij de nieuwe Tim Hecker: hij kan het op zijn sloffen en de jongeling verschilt qua stijl nauwelijks met de voorgangers, maar het is wederom wel weer érg goed. In navolging van Fennesz en Tim Hecker begrijpt Mark Nelson ook wat simpele gitaarmelodiëen met pulserende soundscapes kunnen doen. Nipt 4*

Vind dit eerlijk gezegd een beetje een tamme herhalingsoefening van Quiet City. Het is wel mooi, maar alles dat hier gebeurt, wordt daar net wat beter gedaan, naar mijn gevoel.

Helemaal mee eens. Kan me eigenlijk niet echt boeien, deze..

Minimalistische ambient, met hier en daar wat dub-invloeden. Het is wel weer typisch Pan American, maar ik heb betere van hem gehoord, zoals Quiet City en The River Made No Sound. Wat bovenstaande users ook al schreven dus.

Zie net trouwens dat Mark Nelson en Robert Donne inmiddels twee albums hebben uitgebracht onder de naam Anjou. Het blijven interessante artiesten.