Tweede album van dit Frans heavy metal gezelschap uit Parijs en deze heb ik een tijdje geleden op vinyl kunnen binnendoen voor de redelijke prijs van 7,50 eurokes, de eerste en derde staan al lang op mijn verlanglijst en vind ze maar eens. Vroeger moest ik weinig tot niets weten van Franse metal ofwel was ik het stomweg vergeten, nu weet ik al iets beter. Stoere stalen arend op een old school platenhoes op rode achtergrond, duidelijker kan niet zijn wat hierop staat.
Zoals de traditie het vereist, geef ik de line-up mee: Raphael Garrido (zang), Christophe Aubert (gitaar), Didier Bernoussi (gitaar), Michel Aymé (bass) en Gerald Manceau (drums). In vergelijking met het debuut treden hier een andere drummer en bassist op.
Qua muziek kan ik hier kort en bondig zeggen, weinig verandering ten opzichte van het aardige debuut, eerder de bevestiging en een lichte verbetering. Het blijft gezapig gitaarwerk bevatten en de uptempo nummers dragen mijn goedkeuring weg: thumbs up voor Rock City, Commando en Fire Fire. Lichte thumbs down voor het ordinaire Série Noire (een beetje te veel AC/DC riffs naar mijn goesting). Dat was de A-kant. Op de B-kant mogen volgende nummers terugkeren: Speed-Moi en Planète Reverse. Strange Way of Love (Sixty Nine) krijgt een “buis” en Bahamas Memorial alsook Sexy Lubie een herexamen. De B-kant is toch voor mij minder memorabel. Voorkeur blijft voor de nummers waarin het vooruitgaat.
De zanger zingt in de taal van Molière maar met tekstvel erbij mag dit geen probleem vormen. Producer van dienst was Dieter Dirks, bekend van onder andere Accept waar hij ook de juiste groeven in het heerlijke vinyl perste. Michael Wagener deed de engineer-job samen met een voor mij onbekende Duitser. No-nonsense hard rock en/of old school metal van een bende Fransen die een beetje meer bekendheid mogen genieten.