Marissa Nadler - Little Hells (2009)

benieuwd persoon no. 1 meldt zich

nummer 2

Ben benieuwd of ze weer teruggaat naar een geheel akoestisch geluid of dat ze de gitaren op Songs III weer terug laat komen. Daar hoeft ze wat mij betreft helemaal niet slechter van te worden, al was het songmateriaal wel wat minder op Songs III dan op The Saga.

River of Dirt is al te beluisteren... het is poppier dan ik van haar ken

hier dus

Net gehoord inderdaad. Goed liedje, maar die muzikale begeleiding is hier dus wél overtollig. Het intro kon even goed U2 zijn, en daar zit ik bij folkplaten niet echt op te wachten... Hoop dat de rest toch wat meer op de traditionele leest geschoeid is!

En er is een lek..

Nummer 3

Okee nummer 4 dan

Dit album is inderdaad nog wat "dikker" van geluid dan bijvoorbeeld Songs III ofschoon er ook wat lo-fi werkjes tussen staan (naar verluidt is "Brittle Crushed & Torn" daar een van).

Ikzelf ben nog niet helemaal overtuigd dat deze nieuwe sound haar ijle stemgeluid complementeert maar het is nog te vroeg voor een definitief oordeel hierover.

En nog een nieuwtje: Marissa is weer op tour maar als je naar een optreden gaat kijken, is de kans zeer groot dat je er meteen een band (The Handsome Family met Myles Baer en nog wat anderen) bij krijgt.

Het kwartje is vooralsnog niet echt gevallen voor wat betreft dit album.
Normaal gesproken zou dit goed moeten aanslaan maar ik weet het niet: misschien toch de combinatie van de muzikale inkleuring met haar stem (waar ik toch al niet zo kapot van ben hoe vreemd dat ook mag klinken uit mijn mond want het zou wel zo moeten zijn).
Misschien dat de tijd nog wonderen kan verrichten maar ik vrees toch het ergste en dat dit geen hoogvlieger zal gaan worden voor mij........

Tja... wat zal ik er van zeggen? Het mocht allemaal wel een beetje spaarzamer, dat moge duidelijk zijn. Maar is het daarom meteen een slechte plaat? Nee! Want ik vind het songmateriaal over het algemeen weer béter dan op Songs III. Niet zo'n uitschieter als Thinking of You hierop, maar ik vind hem wel wat minder wisselvallig. Ik denk dat er zeker 4* had ingezeten als de plaat verder gewoon 'meisje met gitaar' was geweest, maar nu blijf ik op 3.5* hangen. Toch ben ik misschien wel blij dat ze wat nieuws probeert, want als het allemaal wat beter op zijn plaats valt heb ik wel goede hoop voor de toekomst. Alle orgeltjes op Loner pakken bijvoorbeeld al behoorlijk goed uit. Daar staat tegenover dat de eerste helft van de plaat veel te geproduceerd klinkt. De countryvibe die af en toe ontstaat, is ook wat misplaatst. Marissa is zoekende hoe ze haar liedjes vorm moet geven, dat is duidelijk. 3.5* kan ik er wel aan kwijt, maar meer zit er ook voor in de toekomst écht niet in denk ik.

De vorige van Marissa bleef ik naar luisteren ook al hield ik het daarna maar een nummer of vijf vol. Die plaat had iets intrigerends. Dat heb ik hier niet. Het openingsnummer gaat nog wel, maar daarna slaat de verveling al snel toe. Het is een saaie plaat met meest middelmatige songs die ook niet gered kunnen worden door de afwisselende instrumentaties. Daar sluit ik mij aan bij Lukas; Marissa moet het gewoon bij de gitaar en een hier en daar opduikend orgeltje houden.

Ik kan het wel waarderen dat Marissa Nadler probeert zich te blijven ontwikkelen en haar eigen weg zoekt. Nou vind ik het moeilijk om na enkele luisterbeurten al een mening te geven over deze plaat, al haar eerdere platen bleken voor mij groeibriljantjes met op het eerste gehoor vlakke eentonige nummers die hun geheimen pas na intensieve beluistering prijsgaven. Maar toch heb ik gisteravond dan het eerste moment gehad waarop ik echt van deze plaat genoot. Het is een merkwaardige gewaarwording dat de muziek zo (relatief) uitbundig georkestreerd is terwijl de sfeer als vanouds toch weer de duistere kant uit gaat. Net of er een meisje staat te spelen dat van nature een hang heeft naar de duistere kanten van het leven, maar op het moment zelf eigenlijk heel blij en tevreden is. Dat wringt dus, en dat maakt deze plaat interessant.

Oeps, vandaag in de winkel zien liggen en direct meegenomen, ik had echter nog niet in de mot dat dit album al ettelijke maanden beschikbaar is. Had ik anders onderstaande bemerkingen gelezen had ik van de aanschaf misschien afgezien. Nu ja, ik ga het album zeker een kans geven, ook al schrikt het gemiddelde van 3,25 me af. Ik vermoed echter dat het zo'n lage score ook weer niet verdient, Marissa heeft de lat voor zichzelf nu eenmaal erg hoog gelegd.

Misschien iets minder dan de vorige, maar hoort nog steeds bij het beste dat ik dit jaar gehoord heb.