Lightning Seeds - Jollification (1994)

Simpele, synth-gedreven britpop, maar waardeerbaar. *3,5

Daar kom ik op terug, want het irriteert nergens echt, maar het is ook niet erg diep. Zeg maar het britpop equivalent van Jan Smit (oh nee, die irriteert wel).

Goeie popliedjes en aardig om Terry Hall af en toe in de achtergrondkoortjes te horen. Broudie is een ondergewaardeerde liedjesschrijver, had zich vermoedelijk meer moeten profileren als Morrissey en zich stelselmatig nukkig en verveeld moeten opstellen.

Of als Mark E. Smith, dat vind ik wel een aardige referentie hier. Denk daar maar eens over na.

Is Mark E. Smith dan toch familie van Jan? Ze wonen in elk geval allebei op een eiland, maar (gelukkig voor Mark) daar houden de overeenkomsten wel zo ongeveer op geloof ik Al moet ik wel toegeven dat een volledige cd van The Fall ook wel eens garant staat voor lichte irritatie...

Op het alleraardigste Jollification brengt producer Ian Broudy (je kunt zijn naam wel eens tegengekomen zijn bij platen van Echo & The Bunnymen of The Fall), een soort lichtvoetige kruising tussen een iets warmere en minder pathetische Pet Shop Boys én een toegankelijkere versie van New Order, waarbij de vocalen en niet de muziek vooraan staan, zoals bij laatstgenoemden. Popliedjes, niet heel diepgravend of bijzonder, aangekleed met synthesizers.

Ik ben zeker niet de eerste en ook niet de laatste die The Lightning Seeds zal bekritiseren vanwege het veel te gladde gehalte van de muziek. Het glijdt allemaal veel te veel langs je op, alsof Ian de vaseline van de Pet Shop Boys heeft geleend. De meeste nummers zijn nogal zoet (ook dat stemmetje van Ian is veel te dun) en gaan eigenlijk nergens heen. "Don't ever change" maant Ian, maar als ik de aangesprokene was geweest, had ik er niet naar geluisterd.

Ondanks dat de liedjes vaak best in orde zijn en "Open Goals" gewoon perfect is, 5*-materiaal zelfs (tekst dik in orde, fijn orgeltje, mooi invallende drums en een heerlijke hook), is lijdt de plaat meestal aan zijn eigen geluid. Veertig minuten is eigenlijk wel meer dan genoeg. Als je het zo hoort, is meneer Broudy best een sympathieke vent, maar het liefst zou ik hem toeschreeuwen dat er in Afrika mensen doodgaan van de honger, er mensen mishandeld worden vanwege hun seksuele geaardheid, bankiers ons er nog steeds constant bijnaaien, er mensen naar de voedselbank moeten en racisme nog steeds niet de wereld uit is.

Natuurlijk is al het bovenstaande meer dan waar. De wereld waarin we leven is knap klote en we hebben heel veel goede, serieuze musici die ons dat telkens weer inwrijven.
Maar gelukkig is er ook nog Ian Broudie, die tussen alle ellende in zijn vrolijke noten blijft kraken. Ik word telkens weer vrolijk van zijn muziek en daar is niks mis mee! Jollification = 40 minuten ongecompliceerde vrolijkheid, zonder uit te schieten in inhaken-en-meedeinen muziek.


En als ik het gehad heb met de vrolijkheid van Broudie, haal ik ook gewoon een sombermans als Will Oldham of Elliott Smith uit de kast, dat dan weer wel.

Blijft na bijna 25 jaar nog best te genieten. Punch and Judy, Open Goals zijn bijzonder mooi. Vrolijk en lief.