0
geplaatst: 14 oktober 2011, 11:24 uur
Zeer aardige plaat, dit komt vooral door de aanwezigheid van Vangelis die het geluid van de band behoorlijk bepaald. Zijn de andere platen (tenminste wat ik ken) vooral bluesrock deze gaat gelijk veel meer richting spacerock en symfo. Mooie ongepolijste toetspartijen van de Griek! Vooral Every Dream Comes to an End is erg sterk.
0
geplaatst: 18 april 2015, 23:18 uur
De andere albums van de band (zonder Vangelis) niet gehoord en het is er nooit van gekomen om die andere albums van deze band te kopen.
Deze samenwerking van Vangelis en de mannen van Socrates (Drank The Conium) begon in 1975. Vangelis neemt zowel de bijdrage aan het geluid van de muziek ook de productie hier in handen. En de invloeden van Vangelis zijn hier simpelweg duidelijk te horen. Track 1 begint onmiddellijk stevig en haalt je snel naar binnen. De zang van Antonis Tourkogiorgis deed mij persoonlijk toch een beetje ook denken aan Bryan Ferry. Het Vangelis geluid wordt toch wel als eerste opmerkelijk bij track 2: Queen of the Universe. Ik vind dat zijn geluid daar toch wat meer naar de voorgrond komt dan bij track 1. Track 3 is inderdaad een hoogtepunt. Lekkere melodie, loopt goed en vooral mooi om naar te luisteren. Eigenlijk ook een beetje muziek die je als je eigen film in je hoofd afspeelt en dan dit de theme/soundtrack. Track 4 vind ik persoonlijk wat minder. Daar wordt een verhaal/gebeurtenis op zingende wijze uitgelegd. De zang is bijvoorbeeld een voegsel van hoge en lage stem. Maar ik vond het hier storend en niet echt werken. Niet echt slecht maar na de eerste drie tracks toch wat minder interessant gewoon.
"Killer" is dan het nummer wat het minst lang duurt. Gaat snel voorbij en is best een strak Blues nummertje. Dit wordt vervolgd door het prachtige "Day In Heaven". Een mooi relaxt nummer waar het space geluid van Vangelis weer in voorkomt. "Time Of Pain" klinkt gelijk weer wat meer indringender. Beetje vergelijkbaar met Starvation. "Mountains" is het langste nummer van het album. Het begint met een vrij stevige sound maar na anderhalve minuut stopt 't. Het geluid komt weer langzaam op met daarna veel rustig akoestisch gitaarwerk met op de achtergrond Vangelis hoorbaar.
Eerst nooit geweten dat Vangelis in die tijd met deze band heeft gewerkt. Daar ben ik pas later achtergekomen (begin jaren 90) en toen heb ik nog geprobeerd om deze op originele lp te krijgen. Maar dit lukte niet en daarom toch maar op cd gekocht. Een uitgave uit 1993 met een andere afbeelding. Over het algemeen laat ieder nummer indruk achter, de een dan alleen wat minder dan de andere. Ik vind het een 4,5 waard omdat het een stevige plaat is die mooie nummers weet te bieden. De cd werd toen ik hem net in bezit had best vaak gedraaid en vond het gewoon meer dan prima album.
Deze samenwerking van Vangelis en de mannen van Socrates (Drank The Conium) begon in 1975. Vangelis neemt zowel de bijdrage aan het geluid van de muziek ook de productie hier in handen. En de invloeden van Vangelis zijn hier simpelweg duidelijk te horen. Track 1 begint onmiddellijk stevig en haalt je snel naar binnen. De zang van Antonis Tourkogiorgis deed mij persoonlijk toch een beetje ook denken aan Bryan Ferry. Het Vangelis geluid wordt toch wel als eerste opmerkelijk bij track 2: Queen of the Universe. Ik vind dat zijn geluid daar toch wat meer naar de voorgrond komt dan bij track 1. Track 3 is inderdaad een hoogtepunt. Lekkere melodie, loopt goed en vooral mooi om naar te luisteren. Eigenlijk ook een beetje muziek die je als je eigen film in je hoofd afspeelt en dan dit de theme/soundtrack. Track 4 vind ik persoonlijk wat minder. Daar wordt een verhaal/gebeurtenis op zingende wijze uitgelegd. De zang is bijvoorbeeld een voegsel van hoge en lage stem. Maar ik vond het hier storend en niet echt werken. Niet echt slecht maar na de eerste drie tracks toch wat minder interessant gewoon.
"Killer" is dan het nummer wat het minst lang duurt. Gaat snel voorbij en is best een strak Blues nummertje. Dit wordt vervolgd door het prachtige "Day In Heaven". Een mooi relaxt nummer waar het space geluid van Vangelis weer in voorkomt. "Time Of Pain" klinkt gelijk weer wat meer indringender. Beetje vergelijkbaar met Starvation. "Mountains" is het langste nummer van het album. Het begint met een vrij stevige sound maar na anderhalve minuut stopt 't. Het geluid komt weer langzaam op met daarna veel rustig akoestisch gitaarwerk met op de achtergrond Vangelis hoorbaar.
Eerst nooit geweten dat Vangelis in die tijd met deze band heeft gewerkt. Daar ben ik pas later achtergekomen (begin jaren 90) en toen heb ik nog geprobeerd om deze op originele lp te krijgen. Maar dit lukte niet en daarom toch maar op cd gekocht. Een uitgave uit 1993 met een andere afbeelding. Over het algemeen laat ieder nummer indruk achter, de een dan alleen wat minder dan de andere. Ik vind het een 4,5 waard omdat het een stevige plaat is die mooie nummers weet te bieden. De cd werd toen ik hem net in bezit had best vaak gedraaid en vond het gewoon meer dan prima album.
* denotes required fields.
* denotes required fields.