Zbigniew Preisner - Trois Couleurs: Blanc (1994)

Vergelijkend met Rouge en Bleu gaat Preisner met Blanc, de gelijkheid, richting het persoonlijk te werk gaan. De film refereert aan de toestand van Polen op een manier, wat voor hem de weg naar Chopin open en bloot stelde. Zijn Poolse achtergrond dook weer op, iets waar hij min of meer een beetje van af gezien had de laatste jaren. De score is melachoniek alom, met de Chopin achtige beweegredenen kan dat ook haast niet anders. En juist dat stuk melancholiek wordt intiem benaderd door zeer ingehouden instrumentatie, noem het een schaarste aan instrumenten. Waar zijn stijl altijd al met minimale middelen op het eerste oog lijkt te zijn, was dat hier echt het geval. Toch is deze de minste uit het trois couleurs score drieluik. Het gevoel is een beetje weg, mede dankzij de te snelle overgangen naar volgende tracks, iets wat bij bv. Rouge niet aanvoelt als ''vervelend''. 4 sterren

Van deze cd blijft natuurlijk vooral het erg aanstekelijke thema over, dat ook de film voor een groot deel bepaalt (en zo goed maakt) Ik heb de cd niet zelf dus de andere nummers ken ik niet meer zo goed, maar ik weet wel nog dat toen ik hem van de bib haalde ik hem erg vaak gespeeld heb, dus dat kan niet slecht geweest zijn

Schaf liever Rouge aan zou ik zeggen

Ja die heb ik ook ooit eens uitgeleend, maar behalve het bolero-thema dat ook op de bleu-cd staat kan ik me er niet zo erg veel van herinneren. Maar ik ben mijn digitale discotheek toch aan het uitbreiden, dus ik zal hem in de nabije toekomst wel nog eens ontlenen.