Nils Lofgren - Don't Walk, Rock (1990)

een fijn instapalbum voor degenen die kennis willen maken met het werk van de Amerikaanse singer/songwriter/meestergitarist Nils Lofgren. de man die het imago heeft van "the guitar player's guitar player".

deze compilatie is als volgt samengesteld:

track 1 is een live versie van het Grin nummer "Moontears" van het live album "Code of the Road"
4 tracks (2 t/m 5) van het debuut album "Nils Lofgren"
4 tracks (6 t/m 9) van "Cry Tough"
2 tracks (10,11) van "I Came to Dance"
4 tracks (12 t/m 15) van "Nils"
3 tracks (16 t/m 18) van "Flip"
1 track (19) is een een niet eerder uitgebrachte live versie van het Lennon/McCartney nummer "Anytime at All"

op dit album staan vrijwel uitsluitend "originals" van Nils Lofgren, uitgezonderd "Steal Away" en "Shine Silently" nummers die hij samen schreef met Dick Wagner, een Amerikaanse (sessie) gitarist bekend van zijn werk met o.a. Lou Reed, "Baltimore" is een nummer van Randy Newman en het eerder genoemde "Anytime at All" een nummer van The Beatles, die hij ooit 1 van zijn grootste invloeden noemde.

de opener "Moontears" maakt meteen duidelijk waarom de man als gitarist al vele jaren een belangrijke "sideman" is in de band van Bruce Springsteen.

ben een groot liefhebber van zijn rock albums uit de 70's (muziek uit mijn jeugd), met name zijn debuutalbum en "Cry Tough" beschouw ik beide als klassiekers. zijn latere werk uit de 80's o.a. "Flip" werden helaas ontsierd door de gladde productie van Bob Ezrin, maar 2 van de beste nummers van dat album "Secrets in the Street" en "Delivery Night" kwamen terecht op deze compilatie.

er is altijd wel iets aan te merken op de keuze van de songs bij dit soort verzamelaars, maar los van de bovengemiddelde kwaliteit van de songs, kan de liefhebber van zijn gitaar werk genieten van 75 minuten prima muziek waarbij ik mindere tracks als "Steal Away" en "Flip Ya Flip" graag voor lief neem.

heb de indruk dat veel van zijn studio albums uit de 90's en latere datum nogal wisselvallig van kwaliteit zijn. toch benieuwd naar zijn laatste worp "Mountains" uit 2023.

Deze verzamelaar heb ik ook nog. Ik ken zijn afzonderlijke albums niet, maar het leek me een goede verdeling van met name de vier studioplaten die hij voor A&M maakte. Het Nederlandse hitje Shine silently staat er in elk geval ook op, evenals de single Secrets in the street, die ik ook nog ergens heb (haalde midden jaren tachtig nog de tipparade in Nederland).

Wat je schrijft, klopt naar mijn idee: het is een afgewogen selectie van zijn oudere albums. Ik ken de originele albums niet als geheel, en toch mis ik een paar nummers. Dat Valentine er niet op staat, is begrijpelijk, want dat was pas een hit na de release van dit album.

Zelf had ik graag nog het alleraardigste Kool Skool erop gezien, dat ik ken als B-kantje van Shine silently. En ook mis ik nummers van het album Wonderland (1983), waarvan ik de fraaie titeltrack op single heb. Nou ja, dan kan ik altijd nog terugvakllen op mijn platenspeler. Maar voor het overige is dit een fraaie selectie nummers. Nils hangt niet de gitaarheld uit; het zijn overwegend mooie afgeronde liedjes, al is het gitaarspel, zowel slag als solo, natuurlijk wel bovengemiddeld.
Als zanger slaat hij ook geen slecht figuur, al is het allemaal net wat te weinig onderscheidend om een wereldster van hem te maken. Maar Nils L. komt dan ook het beste tot zijn recht als sideman, hoewel een overzicht van zijn solo-carrière niet in mijn muziekcollectie mag ontbreken.

leuk dat jij deze ook in de collectie heb gaucho. mis hier ook een aantal nummers als "Rock n' Roll Crook", "It's Not a Crime" en de Yardbirds klassieker "For Your Love", maar toch een fijne dwarsdoorsnede van zijn eerste 4 albums uit de 70's. geen idee waarom er van zijn 80's albums wel 3 nummers van het tegenvallende "Flip" op staan en geen nummers van "Night Fades Away" en "Wonderland".

van dat laatste prima album hadden radio/stadionvriendelijke rockers als "Across the Tracks" en "Confident Girl" zomaar hits kunnen zijn met de naam van Bruce Springsteen er achter, maar dus niet met de naam Nils Lofgren er achter.

weliswaar een beperkte zanger maar een uitzonderlijk goede gitarist en naar mijn idee een onderschatte songwriter. zijn zelf gepende composities als "Moontears", "Back it Up', "Keith Don't Go", "Cry Tough" etc. getuigen hiervan. zijn gelijknamige debuut en het album "Cry Tough" zijn overigens als geheel zeker het beluisteren waard.

Nils verdient ook meer credits . 9 van zijn 10 albums zijn uitermate verzorgde en goed geproduceerde platen. Flip is inderdaad een mindere worp , maar voor de rest haalt het gros toch zeker een ruim voldoende. Ik ben redelijk compleet met mijn collectie en zal er dit weekend eens werk van gaan maken om er eens iets zinvols over te schrijven. Deze heb ik echter niet, maar met een nagenoeg complete collectie , is dat ook geen noodzaak. Fijn dat jullie hem weer even op de kaart zetten,heren .:O)