Glyn Lloyd-Jones - Ri (1988)

Ri is zonder twijfel het beste album van Glyn Lloyd-Jones. De manier hoe hij uitermate effectieve melodieuze synthesizer-muziek aan de man weet te brengen werkt zeer aanstekelijk, en zorgt voor zeer plezierig luistergenot. Zijn muziek kenmerkt zich door zeer prettig in het gehoor klinkende thema's, die weliswaar tot in den treure herhaald worden, maar ondanks dat, allesbehalve ééntonig klinken. D.m.v. uitstekend sequencer-werk en fijne melodielijnen, zorgt Glyn namelijk dat de muziek boeiend blijft.
Het titelnummer is daarvan een uitstekend voorbeeld.
Nokon Bay klinkt door de stijl en het geluid zelfs behoorlijk Tangerine Dream-esque ten tijde van hun album Exit, wat vooral in de eerste helft goed te horen valt.
Het beste wordt voor het laatste bewaard, getuige Lucid Dream, die grofweg uit 3 verschillende secties bestaat: na een kort intro ontspruit de eerste sectie, die in ritmiek opbouwt en in thema en verschillende melodielijnen behoorlijk dynamisch klinkt. Vervolgens komt er een rustiger gedeelte, waarin plaats is voor een sfeervol, maar zeer sterk, gedragen stuk wat uiteindelijk plaatsmaakt voor een zeer opbeurend en flitsend slotstuk, waarbij Glyn alles uit de kast trekt.

Voor degenen die houden van uitstekend melodieus synth-spul, is dit zeker een aanrader, en krijgt daarom een dikke 4 punten.