Herbie Mann - Memphis Underground (1969)

Door mij gewaardeerd dwarsfluiter, altijd een goed gevoel voor de tijdgeest en dan de musici die dit vertegenwoordigen uitnodigend voor zijn opnamesessies.
Zoals op deze plaat: meestergitarist, maar toen nog aanstormend talent, Larry Coreyll.
Er volgde vijf jaar hierna de overdeoceaanse opvolger 'London Underground' met oa Mick Taylor, Albert Lee en Ansley Dunbar.

Wat een vervelend album is dit. Het is volgens Allmusic een soul-jazz album, of cross-over jazz. In mijn oren klinkt het in de meeste stukken echter als een mislukt rockalbum met jazzy accenten. Geen moment raak ik als luisteraar écht geboeid, en alleen Larry Coryell op gitaar weerhoudt me ervan het album de deur uit te doen. Met verbazing zie ik echter dat het allerwegen goed gewaardeerd wordt - het zal dus wel aan mij liggen.

Ik vind dit persoonlijk wel een goed album. Dit verveelt nooit hoewel het instrumentaal is. Elke luisterbeurt is telkens weer anders. Ben er bij toeval op gestoten en heb er al heel veel van genoten. Voor mij een 3,5/5

Larry Coryell is hier al weergaloos met momenten, ik ben stilaan fan aan het worden van deze man...

Geen enorme fan van Herbie Mann (zijn fluitspel klinkt me wat zouteloos in de oren), maar het gitaargeweldig op deze plaat (Larry Coryell voorop, maar zeker ook Sonny Sharrock) maakt dat ik deze toch nog best de moeite vind, en dan vooral Hold on, I'm Coming. Een voldoende is wel op zijn plaats.

3 sterren