“Alweer mijn derde soloplaat,” rapt Risskant op Geef het Terug. Drie albums, maar van bekendheid kan de rapper nog niet genieten. Misschien zal zijn nieuwe project Voedingswijzer daar verandering in brengen. Het album was te beluisteren op de 3voor12 luisterpaal, kent een gastbijdrage van Diggy Dex, een productie van Big 2 en daarnaast is er ook nog een videoclip geschoten voor het nummer Knaken.
Het concept van Voedingswijzer lijkt origineel; de plaat bestaat uit een viergangen menu: voorgerecht, salade, hoofdgerecht en dessert. Het is echter jammer dat de hoofdstukken niet speciaal uitgewerkt worden; meer dan een eervolle vermelding op de achterkant van de cd zit er niet in. En ondanks dat sommige titels matchen met het onderwerp eten (Kookpunt en Voeding op je Bord), gaan de teksten er niet of nauwelijks over. Onderwerpen die Risskant wel aansnijdt zijn onder andere zijn eigen leven, de oorlog in Irak en eenzaamheid. Al braggend en boastend benadert hij voor het grootste deel zijn onderwerpen. De stem van Risskant heeft iets kinderlijks; zijn wat hoge stem klinkt helder en kenmerkend is de rollende r (die geen irritatie opwekt).
Wisselvalligheid is een woord dat Voedingswijzer tekent; er is genoeg te genieten, maar er staan ook heel wat nummers op die van een matig niveau zijn. Het album komt wat stroef op gang met Gektu (Tugek), met name de tekst van Risskant is niet om over naar huis te schrijven. De zelfverheerlijking waaraan hij op het desbetreffende nummer doet is als een doorn in het oog, daarnaast zijn de punchlines ook nog eens zwak: “Bliksemafleiders zijn niet klaar voor mijn gedonder//Al loop je poedelnaakt rond met wat zaad in je mondje.” De productie van Dimmie ut Laatste Woord (een terugkerende stemsample en het geluid van een minimalistische drum) doet het nummer ook al geen goed.
Zoals gezegd kent het album ook de nodige hoogtepunten; Richard en Perry is zo’n positieve uitschieter, mede door de goede samenwerking met Per.Verz. Beide vertolken de rol van een oorlogsslachtoffer; met heel wat agressie en emotie rappen de heren hun tekst, die over leed gaat en welke rol ze in de Irakese oorlog moesten vertolken. De productie, opnieuw van Dimmie, zet het nummer extra kracht bij; de dramatische viool die te horen is draagt goed bij aan de sombere sfeer.
Het album blijft op en neer gaan. Bam Bam (Bam Bam) is uitermate zwak te noemen, de lage bass in de productie (van Big 2) irriteert mateloos door de eentonigheid en het refrein is vervelend (“Ik wil dat je meegaat, ook al heb je toch geen smaak”). Maatbekers, het daaropvolgende nummer, is wel weer goed te noemen. Risskant rapt over vrienden die geen vrienden blijken te zijn, zijn tekst is interessant om te beluisteren: “Vul die maatbeker en blijf kijken naar de streep, echte vrienden zijn er weinig in dit tijdelijke leven, vul die maatbeker en blijf schrijven op de maat, echte vrienden staan er eeuwig en zijn meteen ter plaatse.” Naar het einde toe staat er met Kappen met die Shit nog een uitstekende track op; de viool en piano maken het nummer melancholisch, Risskant komt het beste tot zijn recht op een dergelijke productie.
Het is vallen en opstaan voor Risskant op Voedingswijzer; zijn niveau is net als de producties en gastbijdrages erg wisselvallig. Aangezien Voedingswijzer net wat meer positieve facetten bevat kan het opgestelde menu van Risskant toch nog op 3 sterren rekenen.
Deze review heb ik geschreven voor
www.hiphopleeft.nl