Three (2008)

Om de geheimzinnigheid geef ik niet zo veel, maar dit vind ik met terugwerkende kracht wel de beste dance EP van 2008.

Heerlijke muziek die een nieuwe impuls geeft aan het jaren '90 zompige deep house geluid.

Niet slecht inderdaad vooral de beats zijn erg aangenaam maar het resultaat is toch nog niet wat het moet zijn voor mij. De stemmen bijvoorbeeld zijn allemaal wat te kaal en de structuur toont weinig emotie. Daarom vind ik dit soort Ep's ook niet echt geschikt voor de huiskamer of op late rustige avonden.
Op die avonden moet de deep-house luisteraar immers kunnen genieten van die fijne tokkelende en zachte geluiden waarachter emotionele stemmen schuilgaan. Spijtig genoeg krijg ik dat geruststellend gevoel alleen wanneer ik Safety van Richard Davis beluister. Maar goed, dan luister ik die toch gewoon.

Dat kan ik me wel voorstellen, de muziek van Davis klinkt ook wat meer 'af' dan een EP als deze.

Maar ik hou wel van dat ietwat ruwe, basic geluid. Ook voor het thuis beluisteren. Juist de 'simpele' effecten en vocalen kunnen het meerwaarde geven; bij deze release zou ik daarnaast spreken van een 'cultuurhistorische context'

De Chicago-house invloeden (bv. tweede nummer) zijn zeker nog te herkennen. Ik heb alleen niet echt veel met de meeste van die deephouse uit de jaren '90. Geef mij dan maar een totale herstyling van de kerngedachte waarin meer melancholie verweven zit.