Evermore - Thruth of the World (2009)

Je merkt aan alles dat dit er aan dit album hard gewerkt is. Marketingcampagne, cdpresentatie etc etc. Nou ja bijna alles. De muziek is een beetje tegenvallend, wat ik in eerste instantie niet had verwacht.

Ja, het was eerst even wennen om de 1e single Between the Lines te horen, maar na een paar keer luisteren is het best een lekker nummertje. Ook bij de 2e single Hey Boys And Girls was ik zeer positief en keek al heel erg uit na dit album.
Deze 2 singles zijn we natuurlijk niet gewend van de gasten uit Kiwiland. Als je de platen Dreams en Real Life beluisterd merk je dat die een veel rustigere sfeer uitstralen, met echt mooie nummers.

Truth of the World is een concept album en dat vind ik jammer. Er zijn te veel geluiden te horen (zoals sprekende mensen zoals op de radio en veel 'televisieruis') op TotW, maar vrolijk word je er niet van. De irritatie speelt eerder op. Duidelijk wordt nu ook waarom bovengenoemde nummers singles zijn geworden, want andere nummers zijn totaal niet single materiaal.

Op naar het volgende album, met Real Life muziek!
3* (op basis van de eerste 2 singles, cdcover en inhoud boekje; die zeer creatief gemaakt zijn)

De Gum reviewt: deel 1

Tja, het is een beetje somber om met dit album te moeten beginnen, maar het is nu niet anders. Voor de eerste keer ooit geef ik een onvoldoende op deze site. Heb ik dan nog nooit slechtere muziek gehoord dan dit? Natuurlijk wel, maar geen haar op mijn hoofd die er normaal aan denkt om zo'n hele cd uit te zitten, laat staan van hem nog een tweede keer te draaien.

Op zich maakt Evermore nog niet eens zo'n slechte muziek, maar het komt mij allemaal veel te bedacht en gladjes over, geen spatje emotie hoor ik hier in. Ook de vocalen van de zanger vind ik te opgepoetst en te zeikerig. De opzet van Truth of The World is groots, er hangt zelfs een heus concept aan vast. Media proppen vanalles door onze strot, en wij moeten alles maar blindelings aannemen. Pulpbladen, verkiezingspropaganda, reclame,...Niet alleen het concept van de plaat is ambitieus, ook de muziek klinkt groots en pompeus. En die overdaad aan theatraliteit gaat mij al snel de keel uithangen. Neem nu bijvoorbeeld Tonight On The Show, dat nog veelbelovend begint met een niet eens zo onaardige melodie, maar halverwege helaas helemaal verzuipt in al zijn geldingsdrang. De nummers krijgen geen kans om te ademen en elke kans wordt benut om nog een extra laagje geluid toe te voegen aan het geheel. De toegevoegde elektronica irriteert vaker dan dat het voor meerwaarde weet te zorgen.

Hey Boys and Girls is het enige nummer op deze plaat dat ik eventueel nog met een voldoende naar huis zou sturen. De scheurende baslijn en de catchy zanglijnen trekken mijn aandacht, maar helaas slaagt het te eenvoudige en poppy refrein er ook in om mijn irritatiegrens te overschrijden. Nu ja, met een half geslaagde song ben ik op dat moment al lang blij.

Daarna worden mijn oren echter alleen nog maar geteisterd door melige, theatrale, opgeblazen melodieën en teksten. Met als absolute dieptepunt het verschrikkelijke The Lonely Ones, een pianoballade met ongelooflijk misplaatste elektronica. Een sterk staaltje wansmaak van deze heren.

Ik heb deze cd twee keer uitgezeten, en het mag duidelijk zijn dat dat wel voldoende is voor even.

Wel beluisteren: wanneer je fan bent van gladde uptempo poprock met irritante refreintjes
Niet beluisteren: In alle andere gevallen