The Pogues - Pogue Mahone (1995)

Pogue Mahone is onder veel Pogue-adepten de minst populaire studioplaat van de band. Er valt iets voor te zeggen. Shane was ten tijde van de opnamen al lang niet meer actief binnen de band en zijn gemis wordt er na het horen van de songs op dit album niet minder op. De vocalen worden hier overgenomen door good old Spider Stacy, die met zijn vlakke, eendimensionale geluid weinig potten kan breken. Liever had ik gezien dat Phil Chevron voor de vocalen terug werd gehaald of dat er van buiten een gastvocalist(e) was aangetrokken.

Laat ik voorop stellen dat The Pogues feitelijk nooit een zwak album hebben afgeleverd. Ook Pogue Mahone voldoet songtechnisch aan de verwachten, maar is toch duidelijk een of twee klassen minder dan Rum Sodomy & the Lash en If I Should Fall from Grace with God. Soms brandt de oude vlam nog behoorlijk hevig, zoals in het sterke Bright Lights, dat feitelijk een folkpunknummer is geworden in een jaren '90-jasje. Dit nummer had zo van de hand van Flogging Molly kunnen komen, de Iers-Amerikaanse band en grote bewonderaar van The Pogues. Hetzelfde geldt voor het al even punky Tosspint. Een ander hoogtepunt is Point Mirabeau, dat de karakteristieke Pogues-sound goed door laat klinken.

When the Ship Comes In is ook nog wel in orde, maar zou op een release uit het Shane-tijdperk wellicht nooit tot de reguliere tracks hebben behoord. Daarvoor is het nummer immers niet goed genoeg. Ook het innovatieve The Sun and the Moon behoort tot de hoogtepunten en wordt nog net niet om zeep geholpen door Spider's zang. Anniversary is erg leuk opgezet en voldoet daardoor ook nog wel aan de verwachtingen, maar voor de rest is middelmaat troef. Zo kan ik bijvoorbeeld weinig met tracks als Amadie, Love You Till the End en Living in a World Without Her.

Grootste minpunt is en blijft de zang op dit album. Gelukkig staat de unieke stijl van de band nog wel als een huis. Daardoor krijgt Pogue Mahone voor mij nog net een positieve beoordeling: 3,5*

Het zwakke punt van dit album naast de zang van Spider Stacy zijn de song writers kwaliteiten (of beter gezegd het gebrek daaraan) van Darryl Hunt die verantwoordelijk is voor nummers als "Living in a World Without Her " en "Love You 'Till the End ".Zijn bijdrages op het vorige album (Waiting For Herb) waren al niet om aan te horen maar deze zijn nog erger.Ik vind Spider Stacy ook niet echt een briljant song writer maar zijn nummers passen tenminste bij The Pogues.De beste nummers worden geleverd door Jem Finer en Andrew Ranken en die laatste had van mij ook meer vocalen voor zijn rekening mogen nemen wat-ie in die tijd bij concerten van The Pogues wel deed.

Net als "Reverberation" van Echo and the Bunnymen is deze "Pogue Majone" van The Pogues
meer dan de moeite waard om te horen.
Waarom ik dit vergelijk, omdat beide albums zonder de orginele leadzanger zijn gemaakt.

Pogue mahone bevalt me een stuk beter dan Waiting for herb en is eigenlijk best een sterk album,alhoewel Shane MacGowan natuurlijk onvervangbaar blijft.
Bright Lights,Tosspint,When the Ship Comes In en Where That Love's Been Gone zijn de mooiste nummers.

Zijn How Come en Anniversary originele composities van Pogues leden of zijn het covers van Ronnie Lane?

Best aardige songs maar Spider Stacey haalt het niet bij Shane. Het klinkt allemaal wat vlak en een stuk minder spannend zonder Shane McGowan. Ik heb ze in 1995 in Tivoli gezien, live was het een feestje, ook zonder Shane, maar dit is toch een album dat ik niet vaak draai.