17 Hippies - El Dorado (2009)

Duitsland? Dat was het eerste wat ik dacht toen ik dit ging toevoegen. Duitsland? Dit is nu niet bepaald muziek die in me opkomt als ik aan Duitsland denk. Gypsy, klezmer, cabaret, melancholische klanken en gewoon fijne pop-rock nummers. Zeer exotisch in elk geval en als een toverbal die continue van kleur verschiet.
Uiteraard is het intrumentgebruik hier voor een groot deel verantwoordelijk voor: de tuba, blazers, accordeon, banjo en violen zorgen in combinatie met elkaar nu eenmaal voor een feestelijk gevoel.
Maar ja waarom nu twijfelen bij het land van herkomst?! Nederland heeft immers zijn eigen No Blues en we kennen ook het uit het Verenigd Koninkrijk afkomstige Oi Va Voi. De globalisering heeft nu eenmaal ook in de muziek toegeslagen en dat komt terug in deze drie kwartier muziek met teksten die ook gezongen worden in diverse talen.
Lekker belangrijk zullen we dus maar zeggen. Veel belangrijker is te weten of deze cd ook de moeite waard is. Daar kan ik heel kort over zijn: ja, voor mij was dit weer eens genieten van een cd vol exotische klanken en wat is het dan toch een leuke combinatie om duits te horen met zonnige klanken op de achtergrond. Met deze cd waan je je in allerlei fantastische oorden op deze aarde en is het leven één groot swingend feest afgewisseld met de problemen van alledag die we ook gewoon over de hele wereld tegen kunnen komen; triestige nummers zijn daar het voorbeeld van (want ook die komen we wel tegen). Maar bovenal is het een warm album waar ik een zeer goed humeur van krijg.
Elk jaar verschijnt er wel zo'n bandje en dit jaar is dat waarschijnlijk 17 Hippies waar ik nog nooit eerder van heb gehoord maar waarvan ik nu kan zeggen blij te zijn ze te hebben leren kennen.