Charles Sullivan - Genesis (1974)

Met ondermeer: Charles Sullivan (trumpet, flugelhorn), Sonny Fortune (alto sax op track 5), Stanley Cowell, Onaje Allan Gumbs (piano), Alex Blake (bass), Billy Hart (drums), Lawrence Killian (percussion) (Dee Dee Bridgewater (vocals on track 4)

Charles Sullivan is er alweer eentje die in het rijtje onderschatte giganten mag. Hij stond in de schaduw van Shaw, Tolliver, Morgan en consorten. Afijn misschien was die schaduw te groot. Maar dat is niet helemaal terecht. Want Sullivan is een uitstekende trompettist met een heerlijke eigen sound: origineel en creatief maar wel vaak ingetogen. Datzelfde geldt niet voor zijn muziek maar zijn eigen toon blijft prachtig beheerst. Daarmee is hij in de spirituele postbop misschien een beetje de tegenhanger van Hannibal 'Marvin' Peterson. Sullivan valt uitstekend in het Strata East straatje in ieder geval, en vaak is dat eens straat waar ik heel graag mag komen. Tussentijds speelde hij met ondermeer Carlos Garnett, Bennie Maupin en Sonny Fortune. Waarom zijn carrière verder nauwelijks van de grond kwam, ik heb werkelijk geen idee. Hij is in ieder geval iemand die mij steeds weer kan verbazen.

Even over deze plaat dan. Oorspronkelijk uitgebracht dus op Strata East en een jaar later op het Japanse label Trio. Ik heb zelf de heruitgave op het Japanse Trio label op een SHM cd. Geluid om van te smullen kan ik u verzekeren.

De plaat begint met een latin achtig thema van 'Evening Song'. Het swingt heerlijk en vooral Billy Hart krijgt alle ruimte lekker uit te wijden. Uitstekende drummer en de ritmische motor achter tientallen klassiekers uit de jaren '70. En nog steeds in leven ook: op tour met de Cookers en hij brengt af en toe zelf ook nog een plaat uit. Na deze Latijnse groove word je plots in de ontroerende ballad Good Bye Sweet John gestort. Voor mij persoonlijk misschien wel het mooiste eerbetoon aan Coltrane. Een prachtig duet met Onaje Allan Gumbs die je plots ook heel anders hoort spelen. Zijn Tynerachtige sound verdwijnt en hij speelt veel meer klassiek georiënteerd. Prachtig om te horen hoe hij inspeelt op de diepe gevoelige tonen ui Sullivan's flugelhorn. Een oprecht schitterende ballad: ontroerend.

Dan volgt er een korte funky break met Field Holler. Het contrast met het vorige nummer kan nauwelijks groter. Keiharde funky grooves, elektrische instrumenten. Het is meer een break dan echt een nummer: geïmproviseerd wordt er nauwelijks. Even een korte oppepper als het ware. Daarna volgt er wederom een prachtige ballad. Het start als duet tussen Stanley Cowell en niemand minder dan de enige echte Dee Dee Bridgewater, die dan wel weer hartstikke bekend is... Wat veel mensen niet weten is dat zij haar zangcarriere begon op een groot aantal uitstekende 'Black consciousness free funk' platen uit de jaren '70 op labels als Strata East. Toegegeven ik ben niet zo'n liefhebber van vocalen... Veel platen uit dit genre hadden vocalisten die voor geen meter konden zingen (Hannibal had daar helaas een handje van). Maar ik moet toegeven over Bridgewater: die dame kan wel zingen.

De ware knaller moet dan nog komen: het zeventien minuten durende titelnummer. Blake zet zijn vette modale bass groove in en dan ontstaat er een zeventien minuten durend knetterend postbop festijn dat alsmaar intenser wordt. Na Sullivan's eigen uitstekende solo is daar wederom Sonny Fortune die de sterren van de hemel speelt. Ook ontzettend vet in dit nummer is hoe bassist Blake op een gegeven manier keihard gaat aanslaan op zijn bas als op een gitaar.

De hele plaat barst van het plezier, de funk, dan weer emotie en zachte tonen. Een plaat met veel afwisselingen die mij nog geen moment verveeld. Ik been uiterst tevreden met mijn uitstekende SHM cd. Toch hoop ik dat Pure Pleasure deze er als volgende uit pakt in de Strata East catalogus. Hopelijk leren meer mensen het dan kennen. De 5 sterren die Allmusic er aan toekent zijn in ieder geval meer dan terecht. Ik mag graag volgen!

Het lukt me na een aantal keer proberen nog niet om echt enthousiast te worden van deze plaat. Wel moet ik toegeven dat Sullivan echt een héél mooie stijl van trompetspelen heeft, die vooral op 'Good Bye Sweet John' (voor mij het beste nummer hier) erg fraai is. Jammer dat de sfeer meteen daarna wordt omgegooid door een soort funktrack die me eigenlijk volledig koud laat.

Ook de rest van de plaat springt van het ene naar het andere gevoel, maar buiten de al genoemde track heb ik nog niets kunnen vinden dat ik meer dan 'wel goed' vind, helaas. Zelfs het lange en eclectische titelstuk kan me maar bij vlagen boeien.