Mr. Big - Lean into It (1991)

Mr. Big was toch altijd wel een van de leukere en betere hardrockgroepen destijds, vooral ten tijde van Lean Into It. Best een aardig album boordevol variatie. Enkele songs bevatten naast de (hard)rockingrediënten een flinke scheut blues en songs als Lucky This Time, Green-Tinted Sixties Mind en Road to Ruin zijn m.i. gewoon ijzersterk.

Enige minpunt vind ik de kampvuurballad To Be With You, die - naast het feit dat ik het nummer veel te vaak gehoord heb op radio - mij nooit echt heeft weten te boeien. Ook Just Take My Heart vind ik niet echt sterk, maar de andere songs zijn uitstekend. Ik geef 5 punten voor Green-Tinted Sixties Mind en Lucky This Time, de rest is iets minder goed, maar over de gehele linie toch wel overtuigend: 4 sterren.

tja, ik vind net "To be with you" en "Just take my heart" de beste nummers. Hou wel van het kampvuurgehalte., hebben ook een herkenbare melodie. Vind de rocknummers (waarschijnlijk meer typisch de Mr.Big sound) te plat.

Dit is weer typisch zo'n album dat ik vroeger fantastisch vond en nu nog steeds wel goed. Typische amerikaanse hitparade rock met de ballads die voor de hits zorgden.

Toch had deze band wel iets meer dan de gemiddelde band uit die tijd. Met name bassist Billy Sheenan en gitarist Paul Gilbert hebben hun sporen wel verdiend in de muziek. Zij zorgen er met name voor dat de redelijk standaard deuntjes toch wat extra's krijgen dat hun boven het maaiveld doet doen uitsteken. Dit album zweeft bij mij ergens tussen de 3,0 en 3,5.

Favoriete nummers : Green-tinted sixties mind en A little too loose.

Bij het beluisteren van zo'n soort plaat is het soms aanlokkelijk om ze met de glimlach op te zetten en ondertussen hun geföhnde haartooien te zeiken te zetten. Het is dan ook een stijl die door ontelbare groepen bijna identiek gedaan is (zowel de muziek als het haar). Maar als je dan toch het vooroordeel even achterwege laat, hoor je hier inderdaad wel kwaliteit en toch originele nummers in een weliswaar stereotiepe verpakking/productie.

Ik hou van zowel de hardrocknummers als het melige to be with you. Niet super, maar toch de moeite om eens per jaar nog eens uit het rek te halen. 3*

vervelende zeikmuziek. Klinkt totaal ongeinspireerd.

Dan moet je voor de grap eens een solo plaat van Paul Gilbert beluisteren, een wereld van verschil.

Bovendien is Billy Sheehan een uitstekende bassist.

Voor de rest is dit muziek die mij totaal niet meer boeit, en ook niet meer wordt gemaakt volgens mij.

Spierballen muziek voor de niet zo gespierde rocker.

goeie muzikanten maken nog geen goeie muziek

ik moest f flachen bij het eerste bericht hierboven, mr big een avn de leukere en betere hardrockgroepen

mm, dan heb je een hoop gemist

To Be with You heb k altijd geweldig gevonden maar Just Take My Heart vind k net iets beter. Mooie herinneringen aan dat nummer...

Tot voor kort het enige album dat ik in bezit had van deze band. De hits To be with you en Just take my heart kennen we wel. Prima ballads die je niet te vaak moet horen vind ik. Het echte vuurwerk zit in songs als Green tinted sixties mind, Road to ruin, Daddy, brother, Alive and kickin' en Lucky this time. Prima hardrocksongs gespeeld met passie en vakmanschap. Kan ook niet anders met toppers als Gilbert en Sheehan in de band. Het nieuwe album (What if...) is trouwens nog beter dan deze en een echte aanrader!

YouTube - Paul Gilbert - "To Be WIth You" Guitar Wars

Deze uitvoering van To Be With You is wat meesterlijker. Ik ben eigenlijk wel eens benieuwd naar deze plaat, kijken of het wat is.

Zeer aardig rockalbum, de hit valt eigenlijk een beetje uit de toon

Wat mij betreft niet eens 'een beetje' maar best wel 'behoorlijk'. Hetzelfde heb ik altijd gehad met Extreme en hun More than words. Dat valt ook behoorlijk uit de toon op het verder toch redelijk heavy 'Pornographitti' album.

Die mooie herinnering heb ik dan weer niet, of het moet aandachtig naarde top 40 luisteren zijn in die tijd.

Maar Just Take my Heart is zeker een goed nummer en sowieso beter dan To Be With You wat ik sowieso zo'n beetje de minste van de cd vind.

Datzelfde heb ik ook!

Goede hardrock uit de eerste helft van de jaren 90.
Toegankelijke en aanstekelijke nummers met dikwijls sterke refreinen en die blijven hangen ook.
De hits To Be With You (nummer 1 in het voorjaar van 1992) en Just Take My Heart kent iedereen wel. De eerste daarvan heb ik helaas te veel gehoord, zelfde geval als met More Than Words van Extreme.
Voor de rest geen rustige nummers hier, wel nog een aantal sterke rocksongs zoals Green-Tinted Sixties Mind, Lucky This Time, het wat bluesy A Little Too Loose, Alive And Kickin' (meebruller) en Road To Ruin.
Eric Martin is een goede zanger met een aangename rockstem en de gitarist Paul Gilbert doet het ook goed.
Ben eigenlijk wel een liefhebber van de eind jaren 80/begin jaren 90 hardrock.
Ik maak er dan ook een ruime 3,5 ster van.

Prima rockplaat hoor .Vroeger deed ik dit zelf vaak af met de term : meer haar dan muziek , maar ben het door de jaren heen wel meer gaan waarderen . Gewoon prima stevige songs . De megahit deed me nooit zoveel , maar ben ik ook op waarde gaan schatten. Met mate geconsumeerd is dit een prima album . 3 en halve ster

Ik vind het nog steeds een heel vervelende plaat en voor mij is het nog steeds meer haar dan muziek.

Nog steeds een goede plaat, met uitzondering van de geweldige zeikballad "Just Take My Heart" eigenlijk allemaal puike nummers. Maar ietwat tegenvallend toch na het veelbelovende debuut, vond en vind ik nog steeds. De productie is me ook te glad, maar het bevat nog steeds een aantal geweldige nummers.
Bang voor een experimentje waren ze ook niet zoals bv "Green-Tinted Sixties Mind". Maar mijn favorieten zijn toch de opener en het heerlijke "Road to Ruin".

Een paar maanden voordat Eddievan Halen zijn accuboor op de snaren zette voor Poundcake deden Sheehan en Gilbert het al bij de openingstrack. Hoewel het hier meer op een Dremeltje lijkt zijn de overeenkomsten toch wel duidelijk. Maar voor de rest wordt de snelheid van Gilberts vorige band Racer-X niet meer gehaald. Als je de ballads weglaat een prima plaatje maar iets te gelikt ingemixt om nog blijvend indruk te maken. Beetje tijdsgebonden met Damn Yankees die met dezelfde stijl er ook miljoenen albums mee verkochten.

Ballads weg laten? Waarom? Zijn lekkere nummers juist! Je moet ze alleen niet te vaak horen. Dat was destijds niet te doen maar nu jaren later lukt dat best.

Racer-X was dan ook Metal, maar de plaat viel me wel tegen ja. De oer-Hard Rock van de eerste plaat hoor je ook bijna niet meer, veelal te glad. De wereldhit "To Be with You" vond ik wel altijd een parel, tot die werd dood-gedraaid.

Ik heb To Be with You altijd een v-e-r-s-c-h-r-i-k-k-e-l-i-j-k nummer gevonden. (Even erg als die ballad van Extreme destijds.) Dit album heb ik in de kringloopwinkel gekocht. Wist niet meteen dat die draak van een ballad er op stond. De rest is gelukkig wel oké.

Uitstekende hardrockplaat die een stuk steviger is dan de singles doen vermoeden. Indertijd vond ik Green tinted sixties mind een heerlijke single, en op het album steken My kinda woman en Road to ruin erbovenuit.