Odd Nosdam - T.I.M.E. (2009)

Waar het aan ligt kan ik moeilijk zeggen, want slecht vind ik het niet. Desondanks vermaak ik me bijna geen moment met de cd. Het klinkt allemaal wel aardig en het skate thema is leuk uitgekozen. De nummers vullen elkaar goed aan en er zit een duidelijke lijn in. Maar toch; ik word er niet warm of koud van, mijn oren worden niet uitgetest. Heel soms komt er wel een nummer waarvan ik denk: 'ja leuk' een van die nummers is One for Dallas. Ik geef dit album dan ook een beoordeling die het best bij mijn gevoel past: slecht is het niet, maar ik vind het niet vermakelijk.

Odd Nosdam bekend van: cLOUDDEAD weet hier een niet al te interessante plaat neertezetten. Zijn kick/snare afwisselingen liggen mij wel lekker in het gehoor. Het is eens wat anders dan wat het standaart plaatje. Talent en een eigen sound heeft hij zeker, maar echte goede afwisseling of opbouw zit hier totaal niet in verwerkt. Wat me opvalt is dat er weinig samples worden gebruikt, maar veel eigen geluiden. Het kan erg mooi zijn, dat is het hier ook wel af en toe, maar toch zijn de beats 'net' niet helemaal mijn stijl. Het album ging bij mijn eerste luisterbeurt in een snel tempo voorbij. Het luistert zeker goed weg, en het is dan ook voor herhaling vatbaar. 3 a 4 beats op dit instumentale cd'tje zijn toch wel echt goed. De rest blijft voor mij on interessant. Als die goede nummers nou nog iets beter verwerkt waren tussen andere producties kon deze cd hoger scoren. Het is voor Odd Nosdam dus nog even zoeken naar het juiste samenspel, want talent heeft de man zeker.

Haha, het is voor Odd Nosdam nog even zoeken. Dat niet altijd alles helemaal je stijl is, is verder goed begrijpelijk, maar de man brengt al 10 jaar dit soort dingen uit en ik denk wel dat hij weet wat ' ie wil. De ene cd van hem ligt me duidelijk wel beter dan de andere. Level Live Wires (nogal shoegazer-achtig), Plan 9 en No More Wig For Ohio vind ik erg mooie platen, maar Burner en Pretty Swell Explode vind ik een stuk minder. Hoewel bij die laatste wel een leuke bonus cd zit met een vette mix van een Wu-Tang Clan nummer (van 36 Chambers) aan het eind.

In de muziek zelf hoor ik in ieder geval dat hij op sommige momenten erg sterk uit de hoek kan komen (ik noem een nummer als Top Rank). Maar dit soort sterke nummers weet hij niet altijd even goed door te drukken. Vandaar dat ik begon over het zoeken. Het kan dan bijvoorbeeld nog niet helemaal mijn stijl zijn. Maar soms kun je gewoon horen dat niet alles klopt, zo ook hier want andere cd's van hem (die ik heb) zijn een betere eenheid.

Voor hem klopt het dan waarschijnlijk wel, bedoel ik.

En voor mij dus ook blijkt. Dit is echt niet het type producer die tracks aflevert waar 'ie zelf niet helemaal achter staat. De galmende shoegazer-achtige gitaartrend van Level Live Wires wordt hier heerlijk voortgezet. En nog wat geniale speelse dikke beats eronder. Wat wil je nog meer? In elk nummer ligt weer een soort diepe drone of flow verborgen, die je net een keer moet oppikken, om het in een ander nummer terug te kunnen vinden. Als je dat hoort, dan klopt alles hier gewoon weer wel. Maarja, hoe breng je dat over aan anderen? Dit is eclectische (dus geen standaard hiphop) muziek waar je met volle aandacht naar dient te luisteren. Tussen de geluiden zit echt een alomaanwezige lichtgevende stilte verborgen. Nu lijkt het hier tragisch genoeg alsof het om een middelmatig album gaat, terwijl het juiste publiek gewoon nog bereikt moet worden. Mensen die zowel van shoegazer als RZA-beats houden zouden dit bijvoorbeeld zeker eens moeten proberen! En mensen die iets vreemds een paar keer luisteren voor het stemmen. Ethereal Slap, fantastisch...

Ik zou het niet beter kunnen zeggen dan de artiest Casino verus Japan op discogs bij het vorige album:
The golden gramophone spins endlessly as the sun catches specks of dust that land on everything -- perfect artifacts, perfect effects. Heart, soul and groove for mental treks.

Klinkt het ook nog een beetje als cLOUDDEAD of dat geluid allang verleden tijd?

Nee, niet echt vind ik (al ken ik niet erg veel van cLOUDDEAD).

Nee klinkt niet echt naar cLOUDDEAD. Maar dit is een soundtrack van een skatevideo. Voor de overige info verwijs ik je alvast naar de nog niet verschenen recensie van hiphopleeft

Die recensie is inmiddels verschenen

Als een lid van de cLOUDDEAD-formatie een album uitbrengt, weet je dat je geen alledaagse geluiden uit je speakers zal gaan horen. De heren van cLOUDDEAD (Why?, Doseone en Odd Nosdam) experimenteren er vaak lustig op los en zoeken de grenzen op in de instrumentale hiphop. Het resultaat is niet altijd even wonderschoon, maar het verrassingselement dat in ieder album zit, vergoedt veel van de eventueel opgelopen schade.

Hoewel Odd Nosdam op T.I.M.E. opereert zonder Doseone en Why?, valt er op het album nog genoeg te beleven. Het thema van de plaat is op zichzelf al uniek te noemen; T.I.M.E. is namelijk de soundtrack van een skatefilm geworden. Het skateteam Element (bekendste lid: Bam Margera) vroeg Odd Nosdam of hij voor haar film This Is My Element stukjes film van de skaters wilde bekijken. Vervolgens werd van hem verwacht dat hij er toepasselijke muziek onder zou zetten. Aangezien skaters over het algemeen wel houden van hiphop (zo zitten de games van Tony Hawk vol met hiphoptracks) en Nosdam de vrijheid kreeg om te doen wat hij wilde, was de samenwerking snel beklonken.

T.I.M.E. is derhalve niet echt een plaat waarop de hersenspinsels van Nosdam een prominente plek innemen, hij laat zich immers inspireren door de trucs en stunts van de skaters. Toch weet hij met zijn instrumentaties de luisteraar voldoende te intrigeren. De nummers klinken allemaal heel abstract en rommelig, maar weten toch een bepaalde aantrekkingskracht en warmte op te roepen. Neem bijvoorbeeld One for Dallas (ongetwijfeld een nummer dat bij de trucs van Element-skater Dallas Rockvam hoort); rustig pianospel en kalme drums worden bijgestaan door neurotisch klinkende geluiden. Nosdam weet de geluiden echter zo te verpakken dat ze ondanks hun ogenschijnlijke tegenstelling toch een magnetische werking op elkaar hebben. De vergelijking met Flying Lotus’ laatste album is snel gemaakt.

Waar het gros van de instrumentale hiphopalbums nogal eens te lang wil duren, is dat bij T.I.M.E. niet het geval. De meeste nummers zijn twee tot drie minuten lang, en zijn interessant genoeg om te luisteren. Daarom is het jammer dat Odd Nosdam op het album zijn creatieve geest niet volledig kan gebruiken. Niet verwonderlijk, omdat hij zijn inspiratie haalt uit een skatevideo en dus niet telkens verschillende impressies opdoet. Veel tracks lijken dan ook op elkaar; het luistert allemaal weg als één groot nummer. Voor de opdrachtgever natuurlijk een pre, want het zou niet bij een film passen als de nummers niet de essentie van de film zouden oppakken, maar als luisteraar ben je toch op zoek naar wat meer variatie en creatieve uithalen van Nosdam.

Er valt echter genoeg te ontdekken op T.I.M.E., want het is allesbehalve een standaard instrumentale hiphopplaat. Het neigt een beetje naar het ongrijpbare; muziek die je niet helemaal begrijpt en waarschijnlijk nooit helemaal zal begrijpen tenzij je degene bent die de muziek zelf heeft gemaakt. Voor iemand die niet teveel moeite wil doen om te genieten van een instrumentaal hiphopalbum is dit dan ook niet weggelegd. Liefhebbers van minder toegankelijke muziek zullen daarentegen de onorthodoxe muziek van Odd Nosdam met open armen ontvangen.


Origineel