Ry Cooder - Paradise and Lunch (1974)

Nog geen bericht hier? Deze is niet zo goed als bijv. "Chicken Skin Music" of "Into The Purple Valley", maar het is nog steeds een fantastische plaat, met gospel-invloeden. Prachtige versies van o.a. 'Jesus On The Mainline' en 'Ditty Wah Ditty'.

idd een stukje minder dan de hemelse ' chicken skin ' maar toch een goede plaat van een echte artiest met zéér veel liefde voor de muziek , later zou hij een zeer grote ster worden maar commercieel ging hij nooit doorbreken wat heel spijtig is want de man is gewoon een legende en een zeer goed slide gitarist !

weer een cooder album met uitsluitend voltreffers! hij weet toch altijd weer unieke muzikanten te vinden, bv earl hines op ditty wah ditty. hoe hij countrybluessongs weet te transformeren is ronduit briljant. de meesten komen niet verder dan er een bluesrocknummer van te maken. luister maar naar tattler (van w. phillips) , married man's a fool (b.w. mctell) en ditty wah ditty (blind blake). magistraal toch?!

Een fijn album van Cooder.
Hele aparte muziek!
Wat een heerlijk en goed nummer:Ditty wa ditty !!!!

Sommigen zweren bij haardvuur, ik zet dit album op. Voor mij de ultieme thuiskomplaat van Cooder om weer bij te aarden. Mocht je twijfel hebben over de kracht van vriendschap luister dan naar het mooie Tattler en je gelooft er weer in. Ik vind dit een opbeurend en warm album met topmuzikanten en nog lekker analoog geproduceerd ook.

Ik kende al lange tijd alleen Bob till you Drop van Ry Cooder. Pasgeleden heb ik Paradise and Lunch aangeschaft voor een prikkie (is altijd meegenomen), en ik vind het een heerlijk album. Ik herkende qua stijl wel het een en ander van Bob, maar deze vind ik toch een stukje beter. En o jee...wat klinkt het toch Amerikaans....in ieder geval heel gaaf.

Dit album is naar mijn smaak niet bepaald minder goed dan Chicken Skin Music, dat gelijk bij me
aansloeg, terwijl Paradise and Lunch enige luisterbeurten nodig had. Maar dan heb je ook een zeer samenhangend album, dat geweldig klinkt, en waarop Cooder's gitaarspel excelleert. Luister maar eens naar Medley: Fool for a Cigarette / Feelin'Good of bijvoorbeeld A Married Man's a Fool van Blind Willie McTell. Dat is trouwens mijn favoriet op dit schitterende album, samen met de afsluiter Ditty Wah Ditty, waarop Cooder, slechts begeleid door Earl Hines (piano) akoestisch speelt.

Met dit werk begint Cooder te excelleren. . .

het vierde album "Paradise and Lunch" van multi-instrumentalist, alleskunner Ry Cooder voelde net als zijn gelijknamige debuut voor mij lang als een soort van stiefkind, vergeleken met de 2 voorgaande meesterwerken "Into The Purple Valley" en "Boomer's Story". wat ik me ervan herinner, werd dit album destijds in de NL muziekpers iets minder bejubeld. niet terecht, want dit album doet er niet of nauwelijks voor onder. in feite kun je in retrospectie al zijn albums uit de seventies klassiekers noemen, wellicht uitgezonderd het "Jazz" album. iets wat in mindere mate geldt voor de 3 albums "Borderline", "The Slide Area" en "Get Rhythm" die hij in de eighties maakte, hetgeen je terug kunt zien in de waardering van deze albums op MuMe.

dit album opent met de akoestisch gespeelde traditional "Tamp "Em Up Solid". de gedragen gospel ballad "Jesus on the Mainline" met een heerlijke slide partij, kornet spel (even gespiekt: dat is geen trompet, maar een koperen blaasinstrument met een warmere klank) en harmonie vocalen van o.a. Bobby King nodigt uit tot meezingen. de aanstekelijke melodie van "Mexican Divorce", alhoewel het thema minder vrolijk is, eveneens. de folk/country blues van "Feelin'Good" voelt inderdaad goed, hetgeen evenzeer geldt voor het luchtige, zwierige "Tattler" met de regels "It's not hard to understand, true love can be such a sweet harmony, if you do the best you can".

overigens is het R&B nummer "It's All Over Now" bekend van de versie van de Rolling Stones, geschreven door soul legende Bobby Womack (& Shirley Womack). het album wordt prachtig afgesloten door het veel gecoverde nummer "Ditty Wah Ditty" van Arthur "Blind" Blake. 1 van de sessiemuzikanten op dit album was Chris Ethridge, mede oprichter van The Flying Burrito Brothers.

Ry Cooder bracht in 2018 na een stilte van 6 jaar aan het platenfront, het sterke "The Prodigal Son" uit. een album dat zich mijns horens kan meten met zijn beste werk uit de 70's.

"P & L" werd geproduceerd door Lenny Waronker en Russ Titelman (recorded N. Hollywood)

de muzikanten op dit album:
Milt Holland: drums, percussion
Jim Keltner: drums
Russ Titelman, Chris Ethridge: electric bass
Ronnie Barron: piano, organ
Red Callender, John Duke: bass
Plas Johnson: alto sax
Earl Hines: piano on "Ditty Wah Ditty"
Voices: Bobby King e.a.

String arrangements: NickDeCaro
Horn arrangement: George Bohanon
Cornet: Oscar Brashear