Ry Cooder - Jazz (1978)

Ik heb deze cd eerst drie keer op de achtergrond gespeeld voor ik hem echt beluisterd heb, en ik had elke keer de indruk een andere cd te horen: de eerste keer hoorde ik een soort bigband, zo het genre muziek uit jaren 30-films waarvan ze in het filmmuseum tot in de eeuwigheid bandjes van afspelen voor de film begint. De tweede keer leek het eerder een blues-country achtige plaat, met de typische Cooder-gitaartokkels en zo. En de derde keer hoorde ik vooral vroege jazzmuziek, met aanstekelijke baslijnen en piano.

De vierde keer bleek dan dat dit een geniale combinatie is van de drie, en was ik meteen verkocht. Aanstekelijk, swingend, leuk en toch niet vrijblijvend: Ry Cooder op zijn best (al verdienen de andere muzikanten ook alle lof) En leuke teksten, vooral in Big Bad Bill is Sweet William Now (of hoe het kan verkeren in een huwelijk) Ik twijfel nog tussen 4.5 en 5, maar ik zal onderaan beginnen en dan opbouwen.

Ik vind dit nog steeds een charmant album; Cooder duikt in de crisisjaren van de vorige eeuw en komt boven met swing- en bluesmuziek met een groot orkest. Cooder schijnt zelf afstand genomen te hebben van deze lp; hij vond het achteraf te gladjes allemaal.

Ik heb altijd het idee naar leger-des-heilsmuziek te luisteren met geweldige muzikanten

Geweldige observatie !

Het grootste deel van deze plaat is instrumentaal waardoor het Joy Strings gehalte inderdaad erg hoog is en je alshetware de kerst-kollekte-pot al op z'n driepoot ziet hangen.

De hoogtepunten zijn dan ook meteen de nummers die Cooder wèl zingt en die zijn dan gelijk ook van fenomenabel nivo: Shine, Nobody & Big Bad Bill staan bij mij in hetzelfde rijtje Cooder faves als Money Honey & How Can You Keep On Movin'. Dit is jammergenoeg wel de laatste plaat waarmee Cooder mij kon raken.

Na het grijsdraaien va de Lp “Jazz” van Ry Cooder wilde ik me eens verdiepen in de originals. Platen van Bix Beiderbecke vond ik destijds in uitverkoopbakken. Ze waren niet duur en van Italiaanse makelij. Het platenmerk was Joker.
Tussen de Jokerplaten zaten echter heel vreemde uitgaven.Veel klassiek, veel jazz maar ook Jimi Hendrix,een lp vol met uitvoeringen van popcorn,28 russiche hits, canti popolari Italiani,canti Italiana fascista,la germania nazista en Benito Mussolini vol 1 t/m 6.
Zelf heb ik er nog twee aangeschaft die uitkwamen onder de naam a batch of little white wonder van Bob Dylan (Deze hadden echter niets te maken met de destijds op rommelmarken te vinden Little white wonder, die later als the basementtapes zijn uitgekomen.)Sommige nummers zijn later op the bootleg series terechtgekomen.

Op musicmeter zijn geen lp’s of cd’s terug te vinden die zijn uitgebracht op Joker.
Is er iemand die weet wat voor vreemde club dat was?

Ik weet er ook niet veel van, maar de LP's waren inderdaad van Italiaanse afkomst. Je komt ze nog wel eens tegen op internet. Volgens mij was de auteurswet in Italië soepeler dan in andere landen en konden ze al vrij snel de muziek van artiesten uitbrengen zonder royalties te betalen. Schande natuurlijk, maar wel fijn om voor een habbekrats Billie Holiday, Leadbelly en Bix Beiderbecke aan de verzameling te kunnen toevoegen.

de bix beiderbecke nummers verhinderen me om deze plaat een 4.0 te geven. de joseph spence nummers zijn geweldig. de achtergrondzangers jimmy adams en bill johnson zijn ook op elvis' versie van what'd i say te horen(30-08-1963)hoeveel beter is cooder dan bv clapton?! als je hem hier op de acoustische gitaar bezig hoort; zoiets heb ik van clapton nooit gehoord. clapton unplugged? had maar cooder unplugged gedaan!

Hoeveel beter is Cooder dan Clapton?
Ik zou het niet precies weten. Ik weet wel wel dat Clapton me nooit echt gepakt heeft, al heeft hij genoeg mooie dingen gemaakt, maar Cooder heeft iets magisch. Die openingstonen van Paris, Texas alleen al. Die klagende slidegitaar, dat kan Cooder toch als geen ander.
Overigens is er zat filmmateriaal van Cooder 'unplugged'

...een kwestie van smaak. Een tijdje liepen ze ''gelijk'' op, maar Clapton was al erg vroeg legendarisch en Cooder stond zelden echt als superster in de belangstelling. Cooder heeft een fraaie collectie albums afgeleverd door de jaren heen, met hier en daar (zoals "Jazz") een meer specialistisch genre. Ik heb Cooder altijd meer gewaardeerd als muzikant met wat relativering. En op bijvoorbeeld z'n live-album uit '76 vind ik z'n solo's fijner dat Clapton!

op de opvolger van het succesvolle, radiovriendelijke "Chicken Skin Music" slaat Ry Cooder geheel nieuwe wegen in. de Hawaii, Tex-Mex, r&b en blues van dat album zijn hier ver te zoeken. ragtime, vaudeville en vroege jazz uit de vorige eeuw bepalen het geluid. wellicht is dit album om die reden een soort van stiefkind binnen s'mans rijke oeuvre. mijns horens niet terecht, want er staat een groot aantal geweldige nummers op dit grotendeels instrumentale "Jazz".

mijn voorkeur gaat naar de door Joseph Spence bewerkte "gospel" traditionals "Face to Face That I Shall Meet Him", "Happy Meeting in Glory" en het aanstekelijke "We Shall Be Happy" met de heerlijke "brass band" klanken van o.a. cornet, trombone en tuba. ook de medley "The Pearls/Tia Juana", een nummer van Jelly Roll Morton, steekt er boven uit. de 3 complexe Bix Beiderbecke composities "In a Mist", "Flashes" en "Davenport Blues" vragen wel iets van de luisteraar en bekoren minder.

hoogtepunten zijn de 3 nummers met vocalen van Ry Cooder, de ragtime standaard song "Big Bad Bill" (Milton Ager & Jack Yellen), "Shine" (Ford Dabney & Cecil Mack) en "Nobody" (Bert Williams), die niet hadden misstaan op zijn klassieker "Into the Purple Valley".

"Jazz" klinkt puur en authentiek, anders dan de meer gladde en gepolijste producties van latere albums als "Get Rhythm" en "The Slide Area".

Album werd geproduceerd door Ry Cooder & Joseph Byrd
Recorded at Amigo Studios, North Hollywood, California

deelcitaat uit de liner notes:

"More than any contemporary artist, Ry Cooder has rediscovered, and reintroduced, the rich musical traditions of America with a body of work that both celebrate those traditions and reshapes them into a sound distinctly his own. "Jazz" is one of Cooder's most ambitious and satisfying works, a paean to the glorious early days of jazz that captures both the spirit and genius of the pioneering jazz men of the '20s and early '30s. "Jazz" could well be considered as Cooder's first "concept" album. The eleven cuts focus the artist's attention on a single, special musical era: the early ragtime and vaudeville traditions of American jazz"