Mal Waldron & Steve Lacy - Journey Without End (1972)

Heerlijke productie!! Drum en bas komen er zeer goed uit en zowel Waldron als Lacy klinken geïnspireerd. Als luisteraar lijk je precies tussen de artiesten zelf te staan, een soort auditieve VR-ervaring. Tijd om hem op vinyl aan te schaffen en de huiskamer eens op een concertje te trakteren. Maar zo te zien wel een redelijk zeldzaam (lees: duur) album... tijd voor een heruitgave!

Steve Lacy (sopraan saxofoon), Mal Waldron (piano), Kent Carter (bas), Noel McGhie (drums)

‘Journey Without End’ is in veel opzichten een unieke plaat. Maar wat het het meest uniek maakt, is dat het de herstart was van de zeer vruchtbare relatie tussen Lacy en Waldron. Een herstart ja, want ze werkten al eerder samen in de studio aan het album ‘Reflections’ van Steve Lacy. Bovendien kenden ze elkaar op persoonlijk vlak. Beide heren zaten anno 1958 in een heel andere fase van hun muzikale ontwikkeling en Mal was toen een heel andere pianist. Na deze Victor-release zouden er nog vele volgen in allerlei settings: sextetten, kwintetten, kwartetten en natuurlijk de duo's. Waldron/Lacy is magie. De diepe emotionele tonaliteit van Lacy's sopraan en het donkere en warme spel van Mal op piano: het past gewoon perfect.

Hoewel ze betere platen hebben gemaakt dan deze, is de chemie en magie hier al zeker aanwezig. En ook dit blijft een uitstekende plaat. Naast Waldron en Lacy is er de geweldige Kent Carter op bas en de onderschatte Noel McGhie op drums. Beide jongens waren goed bekend in de freejazz scene, beide verschenen meerdere keren naast Lacy maar ook met Noah Howard, Clifford Thornton en meer freejazz spelers.

Dit is waarschijnlijk een van Mal's meest vrije en 'outside'-platen samen met de plaat op 'America' een jaar later met een vergelijkbare groep. De duetten zijn zeker toegankelijker. Maar vooral dankzij Mal zelf blijft de muziek behoorlijk gestructureerd. Maar in die structuur strekken alle spelers zich echt volledig uit. Lacy experimenteert veel met de mogelijkheden van zijn instrument, zoals spelers als Evan Parker destijds ook deden. Hij kan een paar regels binnen de akkoorden spelen en dan ver naar buiten schieten zonder zichzelf of de band kwijt te raken. De manier waarop hij interactie heeft met zowel Waldron als Carter is ongelooflijk. Lacy speelt vrij niet erg toegankelijk, maar het voelt ondanks dat wel ontspannen en nooit ongemakkelijk. De eerste twee titels stonden overigens ook op de vorige plaat: 'Skippin'. Waar Sonny Grey en Alain Hatot al heel goed wisten wat de mogelijkheden in deze muziek waren, is Lacy helemaal een schot in de roos.

Waar kant A gevuld is met twee Mal-composities, is kant B gevuld met composities van Lacy. En waar de muziek op kant A meer gestructureerd was, is het spelen op kant B nog wel een slag vrijer. Het verlaat echt de meer conventionele akkoordpatronen of ritmes en gaat dieper de avant-garde in. Erg verfrissend om te horen, aangezien de Lacy composities een andere kant van Waldron naar voren brengen. Het is waarschijnlijk de eerste keer dat ik wat Cecil Taylor-invloeden hoor in Mal’s spel. Invloed is misschien wat overdreven, maar Mal was zich zeker van hem bewust (hij kende hem persoonlijk in de jaren '50 en schreef later een eerbetoon genaamd Free for C.T.). De clusters die hij speelt op ‘I Feel a Draft’ zijn prachtig. Bone is iets meer gestructureerd, maar nog steeds erg vrij.

Zoals zoveel geweldige platen van Mal Waldron, werd deze uitgebracht door Victor Japan. En zoals met al die geweldige Victor-releases is het vrij moeilijk te vinden en werd het nooit uitgebracht op cd. Ik zou heel graag een mooie Mosaic boxset willen maken met Waldrons Japanse platen…. Er is de officiële gatefold-release van 1972 en een heruitgave op vinyl zonder een jaar van uitgave. Ik heb die en het klinkt... ongelooflijk goed. Ik weet niet of dit zo goed is opgenomen of met zoveel zorg is geremasterd, maar de geluidskwaliteit is ontzettend goed. Je hoort Lacy soms uitademen in zijn sopraan.