Atrium Carceri - Seishinbyouin (2004)

Huiveringwekkende donkere plaat die me in eerste instantie net niet zo weet te boeien als de opvolger Kapnobatai. Het verhaal van de plaat lijkt te lang in dezelfde setting te blijven hangen, daardoor een beetje langdradig. Als een toneelstuk bij één en hetzelfde decor. Er gebeurt iets te weinig en het verhaal gaat iets te langzaam, hoewel de spanning blijft. Daardoor een wat moeilijkere plaat om naar te luisteren. Het is als achterna gezeten worden maar je kan niet harder rennen, of je trapt wel op je fietsje maar je komt amper vooruit. Alsof al je verzachtende omstandigheden die je hebt ingenomen beginnen af te nemen, een onbevredigend gevoel. Daarom is deze plaat niet minder goed, de trip geeft minder satisfactie. Gelukkig weet de schijf me na een minuut of 20 toch in zijn macht te krijgen en vaar ik mee met de sfeer van de plaat. Hypnotiserende dronen, rinkelende kettingen, snerpende synths, gegrom, dreunende industrie.. hehe, eindelijk thuis. Hahahaa

Deze heb ik dus net binnen gekregen.

Het blijkt wel weer dat wat ik in deze plaat denk te vinden totaal afhankelijk is van mijn gemoedstoestand. Ik kom vanavond zeer moe na een lange dag thuis, zet deze plaat op en van het begin tot het eind neemt de schijf me mee naar dromenland. Werkelijk een waar genot om naar te luisteren. Heerlijk die vele stereo geluiden die van links naar rechts en terug door mijn huiskamer golven, die zeer fijne afwerking tot in de detail, die diepe bassen, die donkere, dreigende decors die afgebeeld worden met geluid, wat een prachtig stuk werk is dit en wat een constante heerlijk, lome supersfeer. Ik vind het één van de beste werken van hem.
Wat naar mijn idee niet onbelangrijk is, is dat ik deze plaatjes luister over een installatie boven 5000,-. Het geeft een totaal ander geluidsbeeld dan over een eenvoudigere set. Deze muziek doet het er dan ook erg goed op. Niet te vergelijken! Ik heb zodoende meer dynamiek, meer detail, een soundstage, zeer lage frequenties, strakkere weergave, strakker laag, totale rust in het geluid, gepositioneerd, er zit ruimte tussen de verschillende instrumenten en geluiden, het heeft een breed klankbeeld.. anyway, superplaatje.. volgende

Heb hem nu al een paar keer beluisterd maar het einde vind ik een beetje zwak. Het begin is perfect met die ondergrondse grunts etc.
daar had ik liever wat meer van terug gehoord op de andere tracks.
In plaats daarvan hoor je een gesamplede japanse stem (uit een anime?). Maar goed, een aardige plaat. 3,5*

Net als het debuut Cell block vond ik dit toch net te weinig. Opnieuw veel potentie gezien het 'subject matter' maar AC maakt het uiteindelijk niet echt waar.
Duister, krankzinnig, chaotisch.... Coph Nia (ook van Cold Meat Industry) deed het met het album That which remains zoveel beter.

Na Cellblock een tweede her- én opwaardering van een vroeg Atrium Carceri album.

Hoewel nog niet zo volgroeid en volwassen en hecht in compositie als bijvoorbeeld Phrenitis of Souyuan, is deze serieuze flirt met alomvattende duisternis en zielenpijn toch degelijk en ziekelijk genoeg.

Was ik psychiater van beroep, dan had ik met Simon Heath graag eens een paar sessies gehad...

Deze CD na lange tijd weer eens aan het beluisteren. Wat me direct opvalt is dat bij dit vroege werk de dynamiek in de opname groter is dan bij latere. Alsof daar bij dit werk meer aandacht aan is besteed. Bij Phrenitis bijvoorbeeld, is het net wat vlakker. Seishinbyouin heeft met het enthousiasme wat vaak vooral in het begin van een project aanwezig is, naar mijn idee, meer werk gekost om alles in de juiste proporties, met de juiste sterkte in het geluidsbeeld een plaats te geven. Hier herken, of denk ik te kunnen herkennen Roger Karmanik van CMI zelf aan de knoppen te horen zitten. Vol enthousiasme in de hoogtijd dagen van het label allerlei vreemde geluiden op industriële wijze van links naar rechts door de speakers te laten bewegen. Deze plaat laat mij horen de experimentele fase van het label binnen het project van Simon Heath. Met als volgroeide fenomenale monsters Kapnobatai en Ptahil. Faaaak... Warden bijvoorbeeld, track 6, wat een vet moment, die superbassen.. waanzinnig. Het is allemaal super psychedelisch en in optima forma geproduceerd. Creme de la creme. En juist die vele lagen in de plaat geven het geheel spanning, drama, ondersteunen een verhaal, wat ik zelf mag bedenken. Bijzonder.