Hiphopgroepen die zich aan een comeback wagen, hebben daar in negen van de tien gevallen commerciële redenen voor. Hoe romantisch het vaak ook klinkt - reünies van verloren vrienden -, meestal stellen ze niets voor en zijn ze van korte duur. N.W.A. probeerde het zo’n tien jaar geleden met Snoop als vervanger van Eazy-E, maar de ego’s van de groepsleden bleken al gauw te groot, terwijl groepen als Run-D.M.C. en Ultramagnetic MC’s wel een daadwerkelijk comebackalbum dropten, maar daarmee alleen maar teleurstelden en hun reputatie zelfs wat beschadigden.
Hetzelfde kan gezegd worden van Capone-N-Noreaga. Het verhaal klinkt interessant: twee stoere jeugdvrienden die samen een sterke, grauwe plaat maken, na enkele moeilijke jaren (met name voor Capone) niet onaardig terugkomen met The Reunion en dan, weer een tijd later, met wederom een gevangenisstraf voor Capone in de tussentijd, de handen nogmaals ineenslaan onder het mom ‘broederschap voor het leven’. Helaas geldt ook voor deze groep: had dat nou maar niet gedaan. Het enige pluspunt van Channel 10 is misschien dat het oude werk van CNN hierdoor beter lijkt.
Want de twee rappers zijn geen schim meer van wat ze zijn geweest. Capone is nooit een goede MC geweest, maar hield zich altijd wijselijk op de achtergrond – met name op The War Report, waar hij amper van de partij was. Op Channel 10 is hij echter veel te horen en schotelt hij met zijn schorre, levenloze stem cliché na cliché voor. Het straatleven staat centraal, en thema’s als broederschap en geld komen uiteraard voorbij. Opvallend is vooral dat constant benadrukt wordt dat CNN een enorme staat van dienst heeft en dat het duo eigenlijk ronduit legendarisch is.
Dit klinkt nogal tegenstrijdig: een groep die zichzelf continu aanprijst om een naam opgebouwd in het verleden en daarmee laat zien geen fractie meer te zijn van wat ze vroeger voorstelde. Maar het gebeurt toch echt, en die oeverloze opscheppraat is meteen de kern van het probleem van Channel 10, waar overigens niet alleen inhoudelijk nergens iets interessants gebeurt. Want ook productioneel is het simpel, vaak saai en vooral al tig keer eerder gedaan. Gevaarlijke bassen, olijke pianoriedeltjes: we kennen het allemaal wel, en hoewel dat soms niet erg hoeft te zijn, moet er op zijn minst een rapper met klasse overheen klinken, of iemand die wat te vertellen heeft.
Noreaga beschikt in tegenstelling tot Capone nog wel over enige kwaliteit en zijn verses vormen gelijk het lichtpuntje van het album. Toch kan ook hij zich niet onttrekken aan de malaise. Als je rapt met een talentloze en saaie wederhelft, al met al niks te vertellen hebt en geen enkele verrassende beat krijgt voorgeschoteld, moet je van hele goede huize komen om er nog iets van te maken, en eerlijk is eerlijk, zo goed is de vermakelijke Noreaga ook weer niet.
Hij is wel de enige die nog een beetje kwaliteit levert op Channel 10, want het moge duidelijk zijn dat het album verder totale droefenis is. Gasten als Busta Rhymes, Tha Dogg Pound, Clipse en Mobb Deep weten het tij ook niet te keren en wanneer zelfs DJ Premier op Grand Royal een eentonige, slappe beat levert waarover zowel Capone als Noreaga niet eens de moeite lijkt te doen iets van ook maar enig belang te verkondigen, dringt een vergelijking met vroeger zich al gauw op. Toen leverde de samenwerking met Primo het legendarische Invincible op, nu het zoveelste geneuzel over het straatleven en de groep zelf. Het lijkt verreweg het verstandigst als Capone-N-Noreaga de voorbeelden van Run-D.M.C. en Ultramagnetic MC’s volledig volgt en het na één mislukte comeback voorgoed voor gezien zal houden.