Double Fantasy - Universal Ave (1987)

Er zijn groepen of artiesten waaraan getwijfeld wordt of ze echt bestaan. Zo is dat ook met Double Fantasy het geval. Op papier zou het duo bestaan uit ene Charly Mc Lion op gitaar en synthesizer en een zekere Dreamstar op op drums en synthesizer. Vooral aan die tweede persoon wordt getwijfeld en gaan er verhalen de ronde dat het niemand anders is dan Robert Schroeder die op deze manier onder zijn contract uit kon komen bij de platenmaatschappij waar hij destijds werkzaam voor was. Andere tongen beweren juist iets anders dat hij nog een klusje moest doen voor Innovatieve Communication en dit niet onder zijn eigennaam meer kon doen en daarom en alias gebruikte.

Met andere worden al een vreemd verhaal wat waar of niet waar kan zijn. Dan de muziek, want het is hier geen privémeter. De track Heartbreaker begint met een mooi relaxte sfeer. Een rustig ritme wat functioneel gepiel op een gitaar en ietwat zeurderig keyboardje. Gaandeweg heb ik het gevoel of ik op het strand ben. Het einde ervan is helaas wat abrubt. Universal Avenue begint met een stem die Rusish aandoet of is het een bandje wat achterstevoren wordt gedraaid? Wat hierna volgt is ontspannen muziek. Hier daar een kleine onderbreking om wat op te mediteren en ook hier een abrupt einde. Endless Running begint fraai in de diepte met een klagende gitaar. Eenmaal op gang is het ritme zeer geschikt om in een rustige draf op te rennen. In wat ik tot nu toe gehoord heb hoor ik wel wat elementen uit de muziek van Robert Schroeder.

In een prettige ontspannen sfeer begint Food for Fantasy. Het doet op de een of andere manier zomers aan en de gitaar die er op is te horen is erg goed te noemen. Goede muziek dus om even je zorgen te doen vergeten. Met ruim klinkende klanken en een leuk ritme begint Lost Control. Als daar later uit een vocoder de woorden lost control te horen zijn doet het wat goedkoop aan. Desondanks wordt er wel een prettige sfeer neer gezet. Alleen wordt het op een gegeven moment wat saai. Heel in de verte en behoorlijk sfeervol begint Childeren of the Universe het geeft mij een gevoel op ik bij een zonsondergang aanwezig ben.

De laatste track, Stranger in Space, doet in het begin wat aan Neuronium denken. Even een moment van bezinnen met op de achtergrond een akoestische gitaar die wat hulp krijgt van zijn electrische collega, waarna er een mooie wijdse ontspannen sfeer ontstaat. Ideale muziek om op te onthaasten en te denken aan verre vakantiebestemmingen. Gedurende de track komt er wat meer spanning in wat heerlijk is. Alleen is het jammer dat het hierna te snel stopt. De heren hadden nog een tijdje mogen door gaan, maar ja je kunt niet alles hebben. Ondanks de foutjes hier een daar best een prettig album al kleeft er een vreemd verhaal aan.