Zeno - Zeno (1986)

Ik had ooit het nummer Love will live op een verzamel cd staan maar ben die cd ergens eens kwijt geraakt. Nooit meer aan gedacht tot ik ineens het deuntje van dat nummer zat te fluiten. Ben via google eens gaan zoeken en kwam toen bij dit album uit. Heb 'm op lp weten te scoren en eigenlijk alleen om dat ene nummer. Een geweldige ballad! De rest van het album is ook goed te pruimen. Al is het me af en toe wat te zoet. Iets meer power had wel gemogen. De produktie werkt wat dat betreft ook niet mee want buiten dat het typisch jaren 80 is, is het ook nog eens aalglad zodat de gitaren niet echt op de voorgrond staan. Toch een ruime voldoende, al was het alleen maar vanwege het fantastische Love will live!

De remaster van 2005 heeft trouwens de gitaar meer naar voren staan en hoor je meer details die bij de jaren 80 versie weg geproduceerd waren.

Hm ja het zal ook eens niet! Die verrekte remasters ook altijd
Ik heb 'm op lp dus hoef 'm niet persé ook nog op cd. Maar wie weet, als ik 'm ooit eens ergens tegen kom voor een paar euro...

Ik ben ook niet weg van remaster gedoe, ik heb zelf de Japanse CD versie van 1993, die klinkt goed genoeg Toch een beetje geschiedvervalsing om een album heel anders opnieuw uit te brengen, hoewel het geluid dan natuurlijk wel beter is meestal (niet bij de "The Best of Free"!)

Maar over dit album: ik leerde het kennen via Electric Sun, het project van broer van Zeno; Uli Jon Roth, waar zanger Michael Flexig meedeed op het derde album "Beyond the Astral Skies", de meest bombastische muziek die ik ken.
Dat dezelfde spirituele en wat zweverige inslag ook prima werkt in wat makkelijkere luisterbare rock nummers laat Zeno horen. Ik ken eigenlijk ook geen vergelijkbare plaat als dit. Terwijl in het boek "Rainbow Rising" van Roy Davis gesproken wordt over een vrij middelmatig album... Nou niet iedereen zal het begrijpen door inderdaad het mooi geproduceerde aspect van het geheel

Jee, ik heb deze ook nog in de kast staan. Goed album, AOR. Mooi geproduceerd en de meeste nummers zitten goed in elkaar geschroeft. Ik heb de originele CD persing nog, en volgens mij is tie ook nog op vinyl uitgekomen.

Zeno Roth, gitarist en bandleider is maandag overleden.

Dit album heeft voor mij persoonlijk veel betekenis. Naast donkere en zware thema's in de rockmuziek die me zeker aanspreken, ben ik daarnaast ooit op zoek gegaan naar optimistische geluiden in deze hoek, die in dit geval ook erg hemels klinken. Zeno Roth was een spiritueel man, maar zo las ik in een Aardschok van 1986, ging niet naar de kerk en stond kritisch tegenover georganiseerde religie. Op een latere plaat plaatste hij in het CD boekje, meerdere religieuze uitspraken naast elkaar, van Buddha en Jezus. Ook komen in de teksten het idee van meerdere Goden naar voren.

Deze band had een enorme grote deal met EMI in de jaren 80 en na een jaar of drie kwam in 1986 eindelijk het debuut uit. Dit album staat dus vol met geslepen melodieuze hardrock, met warme spirituele thema's, mooi gitaarwerk, lagen van synthesizers en opvallende Oosterse melodieën. Niet ver weg staand van wat de broer van Zeno toen deed, dat is namelijk Uli Jon Roth (ex jaren 70 Scorpions), maar Zeno is veel song gerichter bezig geweest. Het heeft op momenten qua klank ook wat weg van Yes. Ondanks dit alles liep het album minder goed als verwacht en duurde het tot na de succesvolle re-release van dit debuut, tot 1994 tot er een nieuw album kwam, genaamd "Zenology".

Ik las het bericht dat de beste man is overleden. Via iemand die zijn broer Uli redelijk goed kent begreep ik dat een (drugs) verslaving hem uiteindelijk fataal is geworden. Triest! Dit album blijft echter een prachtige nalatenschap van de beste man. Ik zal 'm dit weekend ter nagedachtenis draaien!

Ik heb het een aantal keren geprobeerd met dit album omdat Don’t Tell the Wind zo’n heerlijk nummer is, maar het blijft voor mij bij dat ene top nummer.