John Lewis - Improvised Meditations & Excursions (1959)

Ik vraag me af of er iets was dat John Lewis niet kon? Het melodieuze gevoel à la Monk, die Evans-achtige kristallen fijngevoeligheid en de fluwelen elegantie van Hancock: al is het natuurlijk niet mijn bedoeling om deze heer te herleiden tot een simpele doorsnede van die drie andere tijdsgenoten, integendeel - hij bezit gelijkaardige kwaliteiten op hetzelfde niveau, maar weet als geen ander deze samen te brengen én drukt er zijn eigen karakteristieke stempel op zoals enkel allerbesten dat kunnen.

Van het heerlijk opgewekte 'Now's the Time' tot het diep-melancholische 'September Song' is dit een absoluut luistergenot. Connie Kay is ook van de partij, verder dragen ook Percy Hearth of George Duvivier - met name deze laatste laat op de twee eerder vermelde nummers zijn meerwaarde blijken - hun steentje bij. Maar de ster van de show is die pianist met zijn bewonderenswaardige benadering. Dit is een luxueuze eersteklas luisterervaring!

Mooie review weer Dardan! Maar dan is het natuurlijk wel de vraag wie wie heeft geïnspireerd aangezien Lewis een stuk eerder was dan Evans en Hancock

Het prettige van John Lewis is dat hij al vroeg verder keek dan dan de jazz. Veel aandacht voor sfeer en klassieke thema's. Niet perse gedrenkt in de blues dus en als jazzmuzikant ondanks zijn succesen met het MJQ toch wat onderschat naar mijn idee.

Dit gezegd hebbende kom ik er achter dat dat dus helemaal in mijn straatje past...Ik ga mij eens wat meer verdiepen in deze meester. Ik begin met een album waarop ook Giuffre en Dolphy en Hall meespelen