The Whatnauts - Reaching for the Stars (1971)

Aardig album maar niet hoogstaand of echt bijzonder.
"Help is on the way" is eigenlijk hun beste track en dat niveau hebben ze nooit echt kunnen evenaren of overklassen.

Ondertussen nog maar een trio (voorheen een kwartet), brachten ze nauwelijks een jaar na hun debuut Introducing the Whatnauts opvolger Reaching for the stars uit. Dit album is veelal in dezelfde stijl als diens voorganger, al is de variatie op dit album minder en wordt deze beperkt tot alleen maar “mellow soul”, terwijl ze op hun vorige album qua instrumentatie wat meer experimenteren met funk en zelfs één instrumentaal rock nummer. De uitschieters vind ik het funky World, wat gewoon een zeer leuk nummer is, en het vrolijke I dig your act. Het melodramatische We will always be together heeft ook wel wat. Bij de overige nummers kom ik niet verder dan "wel aardig"; ze zijn niet echt noemenswaardig.

Hoewel niet slecht, is dit album toch iets te langdradig om van begin tot eind uit te zitten. Daarvoor gebeurt er te weinig, maar dat is te verwachten bij een album in deze stijl. Ik beluister deze niet zo vaak, maar an sich is het een prima plaatje. Iets wat vooral te danken is aan de relatief korte speelduur.