Luther Ingram - I've Been Here All the Time (1972)

Geen onaardig debuut, dacht ik zo. Wat wel jammer is, is dat in vergelijking met de drie albums die hierna zouden worden uitgebracht, het songmateriaal niet altijd even consistent is. I’ve Been Here All the Time bestaat, naar mijn idee, dan ook meer uit een allegaartje van losse nummers dan één mooi geheel. Wel erg leuk zijn de standaard ballads Oh Baby, You Can Depend on Me en Since You Don’t Want Me, maar ook de uptempo’s Pity for the Lonely en I’ll Just Call You Honey – waarvan die laatste dankzij de blaasinstrumenten best nogal druk klinkt, maar wel op een aangename manier, mogen er zijn. De vreemde eend in de bijt wordt gevormd door Be Good to Me Baby, dat meer op een soft-rock begeleiding kan rekenen dan op een soulvolle begeleiding. Ondanks hij niet helemaal thuishoort op dit album, is het wel één van de betere nummers (het fluitje dat zo nu en dan opduikt, komt overigens mooi tot zijn recht tussen de huidige instrumentatie). De lichte, enigszins zomerachtige sound van I’ll Love You Until the End in combinatie met de nostalgische tekst is leuk aangepakt, maar de versie die op zijn tweede plaat verscheen, klinkt een stuk leuker en serieuzer; die is wat trager in wordt gebracht in een meer traditionele southern soul sfeer waardoor de mooie tekst meer centraal komt te staan. De andere nummers, die ik niet noemde, zijn weliswaar wat minder bijzonder, maar aangezien minstens de helft van dit album ruimschoots de moeite waard is, hou je zeker nog een alleraardigst album over.