New York City - I'm Doin' Fine Now (1973)

Het album roept een bepaalde tijdloze sfeer op waardoor je het niet direct zou associëren met de jaren ’70. Je hoeft uiteraard ook geen hippe of moderne muziek te verwachten – het album is immers ook al 38 jaar oud – maar 't is wel het soort album waar vandaag de dag nog heel goed naar te luisteren valt. De heren van New York City creëren op dit debuut een perfecte balans tussen de solo zangpartijen en harmonieën. Een ander noemenswaardig punt is veel variatie aan teksten. Veel soul albums hebben het “probleem” (even tussen aanhalingstekens) dat de teksten steeds op hetzelfde neerkomen, alleen dan anders geformuleerd. Daar heeft dit album geen last van. Volgens mij is ieder onderwerp anders, en dat maakt dit album als geheel eigenlijk bijzonder memorabel. Je treft hier zo'n beetje van alles aan.

I’m Doin’ Fine Now is alvast één van de hoogtepunten. 't Werd hun grootste hit, dat is ook te begrijpen. Het is mooi hoe ditmaal niet de vrouw(en), maar de man(nen) vertelt wat een gebroken relatie met hen/ hem doet, en hoe hij er weer bovenop weet te komen. Het toont een bepaalde vorm van breekbaarheid aan, en is al met al niet het soort nummer dat je door soort nummer dat veel ten gehore werd gebracht door andere bands. Hang Your Head in Shame is één van mijn twee favorieten. De wat achtervolgende sfeer qua instrumentatie gaat gepaard met een wat donkere tekst. Terwijl het titelnummer heel fragiel is, wordt dit nummer met een beschaafde vorm van rancune gebracht. De tekst gaat ook behoorlijk ver, eigenlijk. ”Now, I’ve got to leave this town and change my name / My future’s looking down, my life will never be the same / You’ve disgraced my name / Girl you’re the blame.” Mijn tweede favoriet – en voor mij het absolute hoogtepunt – is Sanity. Ditmaal qua tekst minder persoonlijk, maar meer omvattend. De instrumentatie is echt ge-wel-dig, en steekt zeer strak in elkaar. Neem daarbij een tekst waarin de misvattingen van de maatschappij / samenleving worden aangehaald, en je hebt het mooiste nummer.

Het leukste tekstuele moment is misschien Ain’t It So. Het liedje vertelt het verhaal dat “hij” niet met “haar” een relatie beginnen, omdat haar moeder erop tegen is. Vooral de brave manier waarop het wordt gezongen maakt het zo’n geslaagd nummer, het heeft iets heel onschuldigs, iets puurs over zich. Dat terwijl de sterkste melodie waarschijnlijk is weggelegd voor 't catchy refrein van Reach Out. Misschien komt dat ook wel door de fantastische samenzang, waar goed te horen is dat de vocalen prachtig blenden. By the Time I Get to Phoenix heb ik beter gehoord, maar ze geven met hun wel een eigen draai aan de vele andere versies. De opbouw kent verassende wendingen (van balladachtige, melancholieke coupletten, naar een haast discoachtig refrein). Hang on Sloopy blijft vooral beklijven dankzij het ska-sausje, maar is ondanks dat wel één van de mindere nummers, al vind ik alles leuk!

Lekker plaatje inderdaad, Ik ben hier eigenlijk alleen maar terecht gekomen, omdat Garrincha (de producer van Hef) en Madlib "Hang Your Head In Shame" gesampled hebben in hun eigen werk. Maar blij dat ik dit heb kunnen ervaren als eigen ding.