New York City - Soulful Road (1974)

Het mag dan wel geen Abbey Road zijn, maar het is zeker een leuk plaatje. Wel iets minder dan hun debuut van een jaar eerder, naar m'n mening. Het album is –net als hun vorige album– van constante kwaliteit, alleen staat hier geen échte uitschieter op, terwijl I’m Doin’ Fine Now twee geweldige toppers bevat. Dat gegeven is verder geen struikelblok overigens, want er blijft genoeg over om van te genieten. Bij hun debuut was het vooral zoeken naar een (meer) identiteit, daardoor werd het ook een gevarieerd album qua muziek en ook tekst, nu is er hoorbaar meer toewijding aan het algehele plaatje. Ze hebben zichzelf vakkundig beter weten te ontwikkelen sinds het vorige album. Het wordt dan ook duidelijk dat de heren hebben gekozen voor een wat romantischer repertoire, een repertoire voor in de slaapkamer.

Het is dromerig, het is rustig, het ademt een ontspannende sfeer uit, en het is vooral interessant om de diverse perspectieven van het centraal staande thema – liefde – op dit album te horen. Op het ene moment smeken ze aan hun voormalig geliefden of ze hen niet willen terugnemen, zoals op Take Me Back, terwijl ze op het andere moment bezingen dat ze er alles aan doen om hun voormalig geliefde weer in hun armen te kunnen sluiten op Got to Get You Back in My Life. Zwoele momenten komen aan bod tijdens bijvoorbeeld Do You Remember Yesterday, waarin herinneringen van een bijzondere date aan worden gehaald, en pas echt verleidelijk wordt het met I’ve Had Enough plus Only You waarin ze beschrijven hoe hun vrouw hun leven heeft veranderd of beïnvloed. Vooral het laatstgenoemde liedje gaat gepaard met een zeer broeierig geluid (met name tijdens het refrein), waardoor het thema extra mooi wordt aangedikt. Can’t Go on Without You is denk ik m’n favoriet vanwege de intense en treurige tekst, alleen al de manier waarop het nummer wordt geopend is fantastisch: ”You don’t seem to love me, like you used to love me / Girl, who’s taking your time / Sometimes you say you need me, and then you love me / You know you’re wrong”. Ook de rijke instrumentatie, met veel strijkers, voelt groots aan.

Twee overeenkomsten zijn er met het vorige album: ten eerste ademt ook dit album weer een bijzonder verfrissend en zelfs tijdloos geluid uit, wat ervoor dat dit een soul album is die de tand des tijds goed heeft weten te doorstaan. Ten tweede staat op dit album – net als op I’m Doin’ Fine Now – geen zwak moment. Over ieder nummer is gewoon goed nagedacht, vooral op het tekstuele aspect, en ze zijn ook nog eens mooi in dezelfde sfeer uitgewerkt. Wat wil je nog meer? Een ruime vier welverdiende sterren.