Gordon Downie - Battle of the Nudes (2003)

De tweede soloplaat van Downie, de opvolger van Coke Machine Glow.
Weer staan er een aantal juweeltjes op een gevarieerde, maar ook wisselvallige cd. Over het algemeen zijn het weer nummers welke hun plek niet zouden vinden op een Hip-cd. Christmastime in Toronto is echter typisch een Hip-nummer, maar verder lijkt Downie zich vrij te voelen lekker helemaal zijn eigen ding te doen. Een erg mooi voorbeeld hiervan is een prachtig nummer over afscheid nemen van een relatie; More Me Less You.
Liefhebbers van Julie Doiron hebben het ook goed. Zij verzorgt de achtergrondvocalen op de cd.

Voor mij de eerste soloplaat van Downie die ik hoor. Daarom bij de eerste keer draaien erg taai, komt experimenteel over. Maar al bij de tweede keer draaien blijkt het echt de moeite waard te zijn. Minder verfijnd dan The Hip, maar boeiend om Downie ook in een andere setting te horen. Over de textuur valt hier en daar wat te klagen, soms is het gewoon herrie. Vroege favorieten zijn Pascal's Submarine, Willow Logic, We're Hardcore en Pillform #2.