Keller & Schönwälder - Loops & Beats (1996)

Van het duo Detlef Keller en Mario Schönwälder heb ik al het nodige voorbij horen komen wat het predikaat van een ruime voldoende verdiende. En daardoor wordt je nieuwsgierig na wat van ze maken en krijg je langzaam een collectie van de heren op de plank in de cd-kast. Zo ook met deze dubbellaar van de heren. Echt informatief is het boekje niet wat bij de cd zit, maar uit de summiere info blijkt dat dit album is opgenomen in de periode die van maart 1985 tot en met oktober 1986 liep en dat er studio's zijn bezocht in de plaatsen Berlijn, Duisburg, en dat is interessant, ook een in Eindhoven. Tenslotte op deze inleiding we de heren zijn. Mario Schönwälder is in Berlijn geboren in 1960 en heeft naast diverse samenwerkingsverbanden 4 solo platen op zijn naam staan. Is onder andere beïnvloed door de Berlijnse School en is tegenwoordig één van de mensen achter het label Manikin. Detlef Keller is geboren in 1959 in Duisburg en heeft inmiddels 8 solo platen op zijn naam staan. Hij mag graag luisteren na de muziek van Tangerine Dream, Klaus Schulze, Vangels en het genre trance ambient is voor hem niet onbekend.

En dan het album Loop & Beats wat schuil gaat achter een afbeelding van een achtbaan als het om de heruitgave betreft. Voordat er muziek te horen volgt een filosofische aankondiging door Wilfred Bonsack. Hij legt diverse vragen over muziek voor in het Duits. Vrij vlot hierna zijn stemmige klanken te horen van de eerste loop, het deel Deep Space om precies te zijn. Na wat ijle klanken en even wat zoekend te zijn geweest, volgt een heerlijk basloopje op wandeltempo met daaronder stemmige klanken uit de elektronicawinkel. Het doet haast klassiek aan en zodra het basloopje na verloop van tijd wegvalt heb ik het idee dat ik verlost ben van de zwaartekracht. Hetgeen mooi wordt verbeeld door ijle klanken die me een gevoel bezorgen ver van hier te zijn. En wat klinken die viool klanken toch lekker hier. Als er nog wat piano bijkomt is de meer dan prima sfeer compleet. Een mooie binnenkomer dus, weg van de stress van alle dag. Het rustige wandeltempo aan het einde versterkt dit nog eens, waarna haast iets klassieks volgt. Loop 2, Good Old Times, begint met koorzang op sferische klanken. Al vrij snel is daar een fraaie bas te horen het geeft iets spannends aan de compositie en roept daarmee het beeld op van de karretjes die naar boven worden getrokken in een achtbaan, edoch wel in slowmotion. Tijden die aan de oude kermis doen denken. Zodra de karretje bovenin zijn kan er genoten worden van een immens uitzicht. De eerste tonen van Wages of Fear voelen voor mij aan als een hart dat zenuwachtig aan het kloppen is. Wat later komt er subtiel een bas het stuk in met daarnaast angstaanjagende geluiden. Het roept een bijzonder sfeertje op. Even lijkt het of het stuk stil staat, totdat langzaam maar zeker het tempo wordt verhoogt. Nog een paar ijle stemmen door het stereobeeld en door de beat die er onder zit is stil zitten haast onmogelijk. Gaande weg komt er steeds wat bij wat mij althans aan de stereo doet kluisteren. Het geeft ook een gevoel bezig te zijn iemand te achtervolgen, of met een spannende manoeuvre bezig te zijn zie daar de gelijkenis met de film Wages of Fear waar Tangerine Dream destijds de soundtrack voor schreef. Het sequencer werk aan het einde is erg goed gedaan.

Loop 4, Rinus & The Full Moon, begint met wat met ijle klanken vermengt met piano. Verder roept het een gevoel van verlatenheid op ondanks de heerlijk bas die erop is te horen. Het is een fraai staaltje van Berlijnse School in een moderne jas. Aan het einde van het stuk heb ik dan ook het gevoel van in het luchtledige te hangen en weg te zweven richting de maan die zonnestralen terugkaatst naar de aarde. Die pianoklanken die er tussendoor zijn te horen versterken het ruimtelijke gevoel nog eens. Heerlijke Berlijnse School die hier nog eens bewijst bestaansrecht te hebben. Bijzondere kosmische muziek om door een ringetje te halen. Aan het einde van het stuk heb ik dan ook het gevoel weg te zweven. Loop 5, The Circuit, begint met ingehouden spanning. Een zware pianotoon op een ritme wat een tikje zenuwachtig aandoet. Voor mijn gevoel kom ik langzaam maar zeker weer op de aarde terecht. Het is een prettig stuk muziek die ondanks de zware bassen een vrij gevoel bezorgt. Niet verkeerd en zo aan de productie te horen is daar ook de nodige zorg aanbesteed. Wel is het een tikje jammer dat de heren wat blijven hangen in een bepaald sfeertje. Een kleine verandering midden in het stuk had me bij de les kunnen houden. De ijle klanken aan het einde maken dat gemis enigszins goed. En dat staat op mijn exemplaar nog een extraatje in de vorm Loop 6, Bad Sulza Loop, een mooi sfeervol stuk muziek wat aanvoelt of een mooie film net ten einde is en de laatste sfeerbeelden op het witte doek verschijnen. Daarnaast doet het ook klassiek aan. Als het daarna stil wordt besef ik pas goed wat toonkunst met je kan doen.

Even een korte pauze dus voordat de tweede cd met het thema beats in de cd-speler verdwijnt. Ook deze begint met een soort toespraakje van Wilfred Bonsack. Zijn praatje hier handelt over de werking van een orkest, waarna al snel een zware bas is te horen van Beat 1, Far From India, waarop stem samples zijn te horen. Het doet daardoor mysterieus aan en als daarbij het geluid van een tambla wordt toegevoegd waan ik me ook in India. Jammer is het hier wel een beetje dat men even te snel vaart aan het maken is, want het eerder genoemde sfeertje was best mooi. Nu heb ik te snel het gevoel dat ik aan het jakkeren ben in de westerse maatschappij. Wel moet ik hier toegeven dat het gebruikte ritme erg aanstekelijk is. Maar net als ik er lekker inzit wordt het plotseling weggedraaid. Het begin van Beat 2, Flying Colours, doet wat kosmisch aan, vreemde klanken op een fraaie beat. Zodra er een verandering in het stuk komt lijkt het even of ik wat doelloos aan het zweven ben. Net als ik dat gedacht heb lijkt het wel of ik aan mijn haren wordt beet genomen en men me een dynamische wereld laat zien van alle kleuren van de regenboog. Er zit een heerlijke drive in en het lijkt wel of iemand bezig is met een mooie solo uit een elektrische gitaar te halen. Muziek om een tandje harder te zetten om lekker duizelig te worden. Even is er tijd om adem te halen, waarna de muziek in een niet te houden drive werden gaat. Qua muziek doet het mij wat denken aan of de muziek van het Zwitserse Yello samen in de blender is geweest met de muziek van het Duitse Tangerine Dream. Vreemd wellicht, maar het geeft wel kleur aan het stuk. World In Arms begint in een sfeer die me aan vroeg in de morgen doet denken. Mooie uitgesponnen klanken met wat vreemde klanken er tussendoor. Heerlijk rustig zodra het tromgeroffel naar de achtergrond is verdwenen lijkt het even of er een denkbeeldig vacuüm is gemaakt. Totdat er na ongeveer vijf minuten een stuwende beat erbij komt. Een voorbode van een stuk muziek waarop het lijkt of je kan vliegen. Een stuk muziek in de beste traditie van de Berlijnse School het had qua structuur duidelijk naast een stuk muziek van Tangerine Dream kunnen hebben gelegen. De drive die er in zit is om te zoenen.

Talking Sequences begint wat zenuwachtig. Het doet wat denken aan een vlieg die rond een glas frisdrank aan vliegen is. Toch komt er naarmate het stuk verder gaat een beter verhaal in het stuk. Het wordt zelfs wat dansbaar en vrolijk. Het zou met wat airplay best wel kunnen uitgroeien tot een hitje. Voor nu een mooi up tempo nummer om de dagelijkse stress even te doen vergeten. Aan het einde van het stuk zijn nog wat geluiden te horen die me in Zuid Amerika doen belanden, met daaronder een aanstekelijke beat die het tikken van deze tekst wat bemoeilijkt. Kortom: een heerlijk vrolijk stuk elektronische muziek. Beat 5, Interval, doet me afhankelijk even aan House denken, maar eenmaal opgang doet het mij wat denken aan een lopende band waar mensen spullen aan het inpakken zijn. Tijdens het stuk gaat het ritme langzaam stukje bij beetje omhoog om vervolgens in iets vrolijks uit te monden. De stress wordt verruild voor een prettig feestje lijkt het wel. Erg genietbaar en ook hierop is het lastig om stil op te zitten. Even is er wat rust te horen, waardoor het lijkt in een spannende film te zijn terecht gekomen, waarna de aanstekelijke beat terugkomt met alle gevolgen van dien. Het thema interval is in ieder geval goed uitgewerkt. Wat rust en dan vervolgens mee te worden gezogen in een bad van aanstekelijke ritmes. Wat is muziek luisteren toch een straf. Een tikje experimenteel is het begin van Beat 6, Triple Sequence, maar zodra dat achter de rug is volgt er wederom een heerlijk ritme waar de Nederlander Bas Broekhuis voor verantwoordelijk is. De verassing van dit album waar ik het in het begin over had. Hij verstaat zijn vaak goed. Gaande het stuk zijn de heren Keller en Schönwälder druk doende met de elektronica terwijl Broekhuis het stuk van een heerlijk ritme voorziet. Even lijken de heren vast te zitten in een cirkel, en net als ik dat gedacht heb volgt er een verandering. Waarna ongeveer hetzelfde gebeurt. Het doet me daardoor denken aan een vlak landschap waar dan ineens een berg staat. Over de hele linie gesproken moet ik wel concluderen dat het niet het beste is wat ik gehoord heb, er had meer ingezeten. De statige tonen waarmee Beat 7, Rush Hour, begint maken veel goed. Qua structuur doet het mij aan Tangerine Dream denken. Wat later volgt muziek die prima onder een mooie documentaire over de natuur kan worden gezet in eerste instantie, maar dat gedacht hebbende volgt er iets wat me aan industrie doet denken. Een mooie tegenstelling in één compositie. En of dat nog niet compleet is volgt er nog iets wat me aan een mars doet denken, maar dan wat hipper en niet het strakke wat in het leger verplicht is. En ook hier geld stil zitten is een hele opgave door het aanstekelijk ritme gebruik. Naast het ritme valt ook op dat de verdere orkestratie van deze track met de nodige liefde is gemaakt. Muziek om high van te worden. Heerlijke elektronische muziek waarvan het enthousiasme van uit de boxen straalt. En dan is daar dan toch eigenlijk veel te vroeg de laatste track van dit album Beat 8, Extra Beat, wat niet op elke versie van dit album aanwezig is, brengt me langzaam terug in de "normale" wereld, of toch niet? Ook hier zit een meer dan prettige beat in wat me wat doet denken aan een gezellig feest op het strand terwijl de zon nog even rood opkleurt aan de horizon voordat hij ondergaat.

En daarmee komt er op een mooie wijze een einde aan dit album. Hier en daar zaten wat zaken die minder waren, maar dit werd ruimschots goed gemaakt door met name door de heerlijke drives die de heren voortbrachten. Lekkere elektronische muziek met hier een daar elementen van de Berlijnse School en vreemd genoeg een vleugje Yello, maar bovenal met een duidelijke eigen smoel. De twee cd's vlogen voorbij of het er één was.