Chicago Gangsters - Gangster Love (1976)

Met een super hippe, über-coole groepsnaam - ik bedoel, we hebben het over 1976 - en een hoesfoto die je de wenkbrauwen doet fronzen, of de mijne tenminste, verwacht je op z’n minst een staaltje vette muziek. Er volgt dan ook een lichtelijke (lees: erg grote) teleurstelling wanneer blijkt dat Gangster Love best kut is. Het album is gevuld met veelal pre-disco nummers die, tot overmaat van ramp, soms ook nog eens mierzoet een glad zijn en in ballad-vorm worden gepresenteerd (On the Way en Got a Little Picture zijn twee van dat soort). Die jaren ’90 zwijmelballads zijn er niets bij! De composities zijn bijna allemaal saai - iets wat op zich al 'n hele knappe prestatie is voor albums met een dergelijk genre uit deze tijd; vaak is er altijd wel één (of meerdere) nummers te vinden die de moeite waard zijn, hier dus niet - en alsof dat nog niet erg genoeg is, gaan deze composities gepaard met doorsnee vocalen die op ieder nummer vrij banaal overkomen. Gangster Love wordt gewoon helemaal niet leuk - niet eens noemenswaardig. Daarmee is ‘ie zelfs niet geschikt om op de achtergrond aan te hebben staan. Nou ja, een klein lichtpuntje is het instrumentale Michigan Avenue. Het eerste - en enige - nummer zonder vocalen, iets wat in dit geval absoluut een verademing is, en het gaat gelukkig gepaard met het enige échte stukje funk naast Music for the People (in plaats van de verder alom aanwezige disco ten gehore te brengen). Music for the People funked ook best wel lekker hoor, maar het wordt moeiteloos om zeep geholpen door de toevoeging van slechte vocalen. O, en de Feel Like Makin’ Love cover? Mijden. Echt!