Leon's Creation - This Is the Beginning (1970)

”This is the beginning of our thing / We all know this is the beginning / We call it soul!” Zie ze daar eens vrolijk poseren, het zevenkoppige gezelschap van Leon’s Creation uit San Francisco, Californië. Ze hadden het zich waarschijnlijk heel anders voorgesteld. This is the beginning betekende tegelijkertijd het einde van deze onbekende groep. Wat er van Billy, Jimmy, Neal, Joe, Dennis, en Carol (de enige vrouw in het gezelschap) terecht is gekomen, schijnt niemand te weten. Het internet biedt in ieder geval geen uitkomst. Het enige groepslid die tot op zekere hoogte bekendheid verwierf is de man naar wie de groep vernoemd is: Leon Patillo; die vond later z'n geluk als vocalist in de band van Carlos Santana.

Goed, de paar schrijfsels op het internet over de band en diens album liegen er absoluut niet om. De overeenkomsten met tijdsgenoten Sly & The Family Stone blijven niet onopgemerkt. Leon’s Creation kunnen er ook wat van. Scheurende gitaren, schelle blazers, redelijk zware drumpartijen, en met een strakke algehele begeleiding is dit een geslaagd album geworden. Hoewel het grootste gedeelte van de vocalen worden verzorgd door Leon zelf, is zo nu en dan violist Carol Stallings ook luid en duidelijk te horen, en man, wat kan ze lekker brullen. Het aanstekelijke doch droevige Until you were gone mag ze daarom in d'r eentje zingen met haar mooie, soulvolle stem. Verder is ze alleen nog op momenten te horen (op Back roads bijvoorbeeld), maar is ze bij de overige nummers voornamelijk gedegradeerd tot een soort van achtergrondvocalist, best jammer eigenlijk, ik had graag wat meer van haar gehoord.

Leon is zelf ook een degelijke vocalist, al had zijn stem iets rauwer mogen zijn bij het soort materiaal dat ze ten gehore brengen. Het titelnummer is alvast geslaagd, en bij dit nummer is een vergelijking met Sly & The Family Stone op zijn plaats. Het meeste muzikaliteit zit denk ik toch in het bijna zeven-minuut-durende Mirage; in alle muzikanten lijkt het beste naar boven te komen. Echt een knap staaltje muziek. Toch zijn de overige nummers ook de moeite waard. Het gebruik van de kopstem irriteert me soms een klein beetje, vooral Leon’s stem op Confusion staat me een beetje tegen, ook de uithalen van de vocalisten op If I had the power kan je niet te lang naar luisteren, ik niet althans. Het merendeel van de nummers hebben ondanks de combi van rock, funk en soul een soort van luchtige, zomerse sfeer over zich heen, en dat is een pluspunt – vooral bij een nummer á la Love, dat toch wel erg leuk is.

Prima album, met name instrumentaal, en best een aanrader als je Sly & The Family Stone leuk vindt.