Henry Grimes Trio - Live at the Kevara Jazz Festival (2004)

Ik had voor dit album nog nooit van de naam Henry Grimes gehoord. Een geweldige bassist, die toch al sinds de jaren '50 met "de groten" speelt (hoewel hij er ook even tussenuit was). Op dit album spelen ook nog Hamid Drake op drums en David Murray op Tenor.

Fijn/goed album. Grimes,Drake en Murray vullen elkaar qua improvisatie en persoonlijke stijl goed aan.

Geen ontspannen plaatje..luisteralbum. Als je er even voor gaat zitten is het wel echt genieten.

4/4,5

Sorry, dit is me toch weer iets te 'free'.

Zitten aardige stukjes tussen, maar ben het in grote lijnen met Frank eens...

Na-aper.

De solo's zijn allemaal mooi maar ik mis een verbindend element, een lijn. De constructie thema-solo(improvisatie)-thema-enz. komt veel voor. Dan heeft de improvisatie een relatie tot het thema - maar dat kan ook wel weer de vrijheid inperken natuurlijk. Komt ook doordat het live is misschien. Flowers for albert is een mooi en vrolijk tribuut aan Ayler. Blues for savannah hangt er wat losjes bij.
David Murray weet zeker van toeten en blazen(tevens op basklarinet hier trouwens). Mooie klank heeft hij en een directe energieke speel manier . Ook Grimes heeft kan nog steeds goed aan een bas plukken, een eigen stijl die goed bijdraagt aan het geheel.

Niet iets voor mij, dit album. Het begint erg veelbelovend, maar al snel is het me toch een te lang nummer, waarbij het lijkt alsof de sax moet zoeken van ´wat zal ik nu weer eens doen´. De bassolo is gedegen, maar niet sensationeel, en dat geldt eigenlijk wel voor de totale bijdrage van de bas. Al met al te weinig muziek naar mijn zin; natuurlijk wordt er wel goed gespeeld, maar ik hoorde al betere sax en bas en ook beter samenspel.
De drumsolo in het tweede stuk is eigenlijk wel een van de aardigste stukken, en dat zegt wel voldoende. Die Hamid Drake is wel een vaste gast aan t worden in het JAVDW.

Fijne plaat, lekker hard, lekker vrij.
Murray scheurt beter als dat ik ''m in tijden heb gehoord, Grimes is degelijk en stabiel en de held is ook op deze plaat weer Hamid Drake, wat een geweldige drummer!

Dit kon wel eens een 5 sterren album worden.

Een kameraad van mij kan op een hele subtiele en licht ironische manier aangeven als hij een dame aantrekkelijk vind. er vind zich dan vaak het volgende ritueel plaats.

Hij zegt dan: "Lekker", "gewoon Lekker".
Dan vraagt iemand aan hem: "niet mooi?"
Hij (hoofd schuddend): "Néé, Lékker, gewoon lekker"


En Henry Grimes Trio - Live at the Kevara Jazz Festival? De plaat is lekker, gewoon lekker.

Ik heb het altijd weer moeilijk met een pianoloos trio, dat is intussen waarschijnlijk al bekend. Het idee van ‘Live at the Kevara Jazz Festival’ was voor mij in eerste instantie dus niet aanlokkelijk, deels ook omdat ik van Albert Ayler slechts de ruige reputatie ken (niet de muziek zelf), en vanuit die premisse een erg experimenteel bassist verwachte.

Henry Grimes valt qua “lefgozer-gehalte” echter goed mee, meer nog, anno 2004 moet iemand met grootse bas-capaciteiten vast en zeker tot meer in staat zijn dan wat gebrabbel op de bas. Zijn solo’s zijn, indien niet chaotisch (zoals in ‘Spin’), eigenlijk gewoon saai.
De helden van deze jam-sessie zouden dus Murray en Drake moeten zijn, en zij slagen er wel min of meer in hun favorieten-rol waar te maken. Murray lijmt zijn felle, vettige lijnen nadeloos aaneen tot een sluitend geheel, maar een uur lang sax is een beetje teveel van het goede. Een tweede drumsolo, liefst nog iets expressiever dan die in ‘Eighty Degrees’, had dan ook niet misstaan, maar alles bij elkaar was het album wellicht helemaal niet meer te redden – voor mij althans.

Ik blijf immers zitten met een soort ‘Touchin' on Trane’-ervaring: er komt veel interessant materiaal naar voren (zeker in de sax), maar de noten blijven hangen in het ijle, condenseren in flarden ideeën vooraleer de luisteraar er echt een betekenis aan kan koppelen. Niets voor mij dus, dit gewriemel.

Het heeft dan toch even geduurd om het album de juiste aandacht te geven. Misschien dat de nummers iets te lang aanslepen waardoor telkens mijn aandacht verslapte. Het klinkt erg goed en laks hoewel er een zeker onevenwicht in het geluid zit waardoor er dynamiek ontstaat. Dit album heeft potentie.

Mooie recensie hiervan. Henry Grimes Trio - Live at the Kerava Jazz Festival - CD-bespreking | Kwadratuur