Keller & Schönwälder - The Reason Why... Part Two (2001)

Hetgeen als eerste opvalt bij dit album is de bijna gehele blauwe doos waar de cd in zit. Daarnaast valt op dat er geen boekje bij zit. Wel is te lezen dat de muziek die hierop is te horen is opgenomen tijdens concerten in de periode van 1997 tot en met 2000.

En na deze ietwat vreemde kennismaking is het tijd voor de muziek van de heren Detlef Keller en Mario Schönwälder. Met hele subtiele geluiden begint Da Capo. Het doet me wat denken een kathedraal binnen te lopen waar twee mensen bezig zijn met voorzichtig muziek te maken. Gaande weg komt er wat bij en het knappe is dat de heren de spannig er lang in weten te houden. Het is wat herhalend maar niet in de vervelende zin. Zodra er een piano is te horen lijkt het wel of de zon begint te schijnen in een sfeer die mij Zuid Europees overkomt. Langzaam komt er wat bij of valt er iets weg op een heerlijk ritme waardoor het lijkt of de heren je op een prettige reis trakteren. Aan het einde lijkt het wel of het verkeer maar door lijkt te gaan terwijl jezelf je stek al hebt ingenomen en geniet van een lekker drankje of hapje.

Alleen een titel als Tanz der Elfen roept al een sprookjesachtige sfeer op. Zodra het stuk begint wordt deze gedachtengang bevestigd. Vrolijke geluiden op zware bassen verbeelden de elfen. Hun dans begint eenvoudig en lichtvoetig volgens een vast patroon. Na verloop van tijd volgt een meer klassieke sfeer, terwijl de elfjes nog even door gaan met hun eenvoudige dans. De makelijke pasjes worden veruild door een strake choreografie waardoor er meer sprake is van ballet dan van een vrolijke huppel. De muziek klinkt mooi wijds of het daarmee aangeeft dat de elfen het hele podium moeten gebruiken om een goede uitvoering neer te zetten richting het publiek. Het einde is mooi statig.

Met heerlijk laag begint Chill Out en al snel krijg ik het gevoel of ik wegdrijf van de materie. Als het laag minder wordt krijg ik steeds meer het gevoel dat een term als zwaartekracht nog ergens in een pen verstopt zit. Omringt door mooie zaken uit het universum vloeit de aardse stress uit mijn lijf waardoor ik helemaal tot mezelf kom. Langzaam wordt er naar een andere sfeer toegewerkt, maar wat blijft is de rust. Subtiel en met veel rust in mijn donder kom ik terug de dampkring in waar het lijkt of ik uit een prettige droom ontwaak.

Door dit alles mis ik het boekje niet echt en kan enkel concluderen dat de heren prima muziek hebben afgeleverd om alle het aardse zaken min of meer te doen vergeten. Daarbij is de productie dik in orde.