Candi Staton - Who's Hurting Now? (2009)

His Hands is nog steeds een veel gedraaid album hier, hoe is deze opvolger?

Net binnen, ik zet 'm straks op. Bericht volgt daarna

Ligt in het verlengde..........

Na haar fenomenale comback plaat His Hands uit 2006....... is ze nu terug met wederom een geweldig album dat bol staat van zeer mooie en ingetogen soul nummers de meeste van haar zelf maar op dit album staan ook bijdragen van Dan Penn, Sidney Cox en Will Oldham......... Alles weer met een niet op de voorgrond tredende muziekale omlijsting waardoor de rauwe en doorleefde stem van Miss Staton weer perfect tot haar recht komt.........

Wat mij betreft mag ze nog jaren door gaan als ze dit hooge nivo kan vast houden

Candi Staton vormt wat mij betreft samen met Bettye Lavette en Betty Harris het bewijs dat de oud gedienden in het Soul Genre nog zeker niet afgeschreven dienen te worden....... Opvallend is wel dat alle 3 de dames jaren lang bijna niets opgenomen hebben en zich vnl. met Gospel bezig hebben gehouden tijdens die radio stilte........

4.5* dubbel en dwars waard

Even goed als de voorganger 'His hands'. Candi is al jaren mijn favoriete zangeres. Zelden zo'n stem gehoort. Alleen een artiest als Mavis Staples komt in de buurt. Ook deze plaat is weer zo'n topper! Ik blijf vanaf het eerste tot het laatste nummer geboeid luisteren. Dit is nou echt een plaat die nooit begint te vervelen. En die stem, ik gaf het al aan bij 'His hands', maar wat een rauwe, doorleefde stem heeft ze ontwikkeld.

Hoogtepunten zijn:
- Lonely don't
- Breaking down slow
- Mercy now (< wat een prachtige tekst!)

Wederom een vette 5* voor deze soulveteraan. Wat een vrouw, wat en vrouw! Kippevel van begin tot eind.

The Queen!

Candi Staton is één van mijn favoriete (southern) soulzangeressen. Ik kan altijd naar haar luisteren (uitgezonderd dan haar discoplaten, zoals "Young Hearts Run Free", dat vind ik toch minder urgent). Dit album biedt de doorleefde stem van Candi, en geweldige begeleidende musici, o.a. heerlijke vette blazers en prachtig gitaarwerk. De productie is vlekkeloos, het is iedere keer weer een genot om deze muziek te ondergaan, ook sonisch. En ik heb niet eens zo'n goede installatie.

Candy Staton hoort bij de zeer weinige zangers(-essen) die als ze het telefoonboek zingen het nog steeds mooi klinkt. In de Soul heb je naast haar alleen Aretha Franklin, die dat ook heeft. Je zit dus al vrij snel goed met een soul album van haar. Maar zoals uit haar vroege soul jaren te horen is, zingt zij ook nog vaak prachtige nummers en wordt zij ook nog eens uitstekend begeleid. En ja hoor: op dit "tweede comeback album" na de midseventies is dat ook het geval: ook op dit album does she Break Me Down Slow. Lord have mercy!

De eerste vier nummers van dit album zijn weer zo ijzingwekkend briljant. Hoe mooi wil je de Southern Soul krijgen? Mooier dan deze muziek is er niet. Het is ook weer echte traditionele Soul music, zoals de fraaie mid-tempo soul van de titelsong. De onderhuidse boosheid in I Feel The Same is geweldig. Het nummer Mercy Now over oa haar vader en broer is zeer aangrijpend. Ook het land Amerika kan wel wat Mercy gebruiken: zowaar een politiek statement.

De Gospelinvloeden op I Don't Know zijn mooi. Je hoort ook wat Big Band, naast de leidende piano. Mooi nummer. Hierna krijgt het album een klein 'dipje' omdat er 3 'gewone' nummers volgen, maar ze blijven de moeite dus waard omdat ze door Candi Staton gezongen worden. Hoewel... Get Your Hands Dirty is weer wat beter dan 'gewoon'. Een voorbeeld daarvan is country/soul nummer Dust on My Pillow. Dit is best een aardig nummer, maar even verderop staat nog zo'n countrysoul nummer: I Don't Want For Anything en dat is toch een stuk beter.
Tussendoor staat Cry Baby Cry en ja: dat voel je als zij het zingt. Slotnummer The Light In Your Eyes is een prachtige Candi Staton ballad en een waardig einde aan een fantastisch Soul album.