Wombat Suicide - Wombat Suicide (1984)

Hoe ben ik in hemelsnaam bij deze band terechtgekomen? tsjah, in ieder geval niet omdat ik opzoek was naar iets van The Wombats, de band die anno 2007/2008 zeer vaak op de radio te horen was. Wombat Suicide is ook helemaal niet te vergelijken met deze band want behalve dat in beide bandnamen het woord Wombat voorkomt hebben ze niets gemeen.
Wombat Suicide is vrij donkere, typerende muziek voor het jaar waarin het album is uitgebracht. Alleen de muziek is beter dan een gewoon album uit die tijd. Er is zeer creatief gebruik gemaakt van een synthesizer en de stem wordt ook goed in het geheel geplaatst. Beter dan verschillende bands die de zanger op de voorgrond plaatsten en de rest enkel lieten gelden als bijmuziek. Want zoals iedereen wel weet, muziek maken is een band creëeren met je luisteraars en als je in je band zelf de band niet hebt dan krijg je die waarschijnlijk ook niet met de luisteraar (wat een irriterend gebruik van het woord 'band')
Divide & Conquer neigt ernaar het belangrijkste nummer te zijn van dit album. Een catchy melodietje met een aanstekelijk ritme. Zouden mensen na het horen van dit nummer meer willen? Ik denk het wel.
Dit was de A -kant, en zoals iedereen weet staan vaak geniale nummers op de B -kant omdat ze simpelweg het niet goed doen bij het grote publiek. Wat vraag je? of dat hier ook is? daar kom je zo achter.

No One Cares klinkt meteen een stuk donkerder dan de twee voorgaande nummers, onheilspellende drums een theatrale stem, typische darkwave zou ik bijna denken. Wie zijn de schattige achtergrondzangers die 'woe aaah' zingen tussendoor, die mogen wel eens enge vrouwtjes in donkere steegjes gaan opwachten. Misschien dat ze hun gezicht hebben afgestaan voor hun hoescover want die ziet er tot nu toe donkerder uit dan hun muziek is.
Alternative begint weer met die goede synths, een paar geluiden die niet te plaatsen zijn en weer de stem die meer tot zijn recht komt. De zanger geniet echt bij het zingen, dat wat op de A -kant niet duidelijk te horen is. Een stevig nummer wat heerlijk wegluistert.
Enkele donkere tintjes maar toch vergezelt met een over het algemeen wat kalmere, positieve sfeer.
Naar het nummer wat nu komt heb ik de hele tijd al naar uitgekeken. Kissing the King's Feet, wat een prachtnaam. Het nummer duurt 6.32 minuut dus dat geeft ook aan dat het niet gebruikt is voor een of ander commercieel doeleinde maar een echt product van de band zelf is. Het nummer heeft een opening wat het prachtig zou doen bij een groot concert. Instrumenten die na elkaar invallen, spotlights die de bandleden zichtbaar maken en vervolgens de epische zang. Jawel, And Also The Trees is niet de enige band die goed met epische zang kan omgaan. 'What you see is never real' poëzie in de oren, genot voor je ziel. Weer een pareltje wat niemand kent, ik plaats hem naast Duckfeet van Fertile Realitly.

Volgens mijn bronnen is dit plaatje het enige wat ze hebben opgenomen. Zonde, want dit zou zo in een rijtje met wat andere klassiekers terecht kunnen.