Satellite - Nostalgia (2009)

Vreemde poolse progmetal plaat.

De heren muzikanten zijn eigenlijk maar middelmatig, maar pretenderen toch lange uitgesponnen songs te maken.
De productie is rommelig en lawaaiig.
De mix van verschillende stijlen (dance, r&b, trip-hop, rock, metal, pop) werkt soms maar niet altijd.

Dit gezegd hebbende, de muziek is niet onaardig en op de duffe drumsound na, luistert het wel aardig weg. (ik heb overigens het idee dat de drums op een electronische kit ingespeeld zijn)

Wellicht dat deze band nog eens met een plaat gaan verrassen, maar vooralsnog overtuigt het mij nog niet geheel.

't Is toch geen metal? De plaat opent overigens wel erg flitsend, vind ik, maar daarna zijn de ideeën af en toe wel wat zoek. De voorgaande drie albums vind ik allemaal sterker.

Wanneer is metal metal?
Bij het gebruik van gitaarriffs (shredden), dubbel bassdrum en snelle ritmes, neig ik altijd een plaat/band richting de metal te bonjouren.

Threshold, Vanden Plas, Dream Theatre, Fates Warning, Pain of Salvation zijn mijns inziens progmetal acts, op er een paar te noemen.

Misschien is Satellite toch meer rock dan metal. Wat zegt Progarchives hierover?!?

Bij Progarchives zitten ze 'gewoon' bij de neoprog, misschien automatisch doordat de groep op de fundamenten van Collage verderging. Maar de groepen die je daarboven noemt, zijn toch allemaal ook wel een slag steviger dan Satellite?

Ben je bekend met ander werk van Satellite? De eerdere albums zijn wat meer typische neoprog. Ze hebben hier op zich een nobele poging gedaan het wat moderner en frisser te doen, maar mijns inziens dus niet overal even geslaagd.

Ah, ik begin het nu wat meer te snappen.
De band is van oudsher een neoprog band (zoals Sylvan ook ooit begon) en varen nu een wat nieuwere koers.

Eerlijkheid gebied mij te zeggen, dat deze plaat, de enige is die ik ken van Satellite. Dus niet echt representatief voor de stijl van de band.
Ik zal eens op zoek gaan, naar ander werk.

Overigens, ken ik Collage niet.

Net weer eens geluisterd en dit is toch wel een fijne plaat... al lijken ze die dance-invloeden, die me indertijd bij uitkomen en recensering vrij origineel voorkwamen, eigenlijk een beetje bij Galahad afgekeken te hebben. Drummer Wojtek Szadkowski was altijd blikvanger van de band, of je zijn rammelstijl nu waardeert of niet... eigenlijk zit hij hier nota bene relatief op de achtergrond.