Bernd Kistenmacher - Head-Visions (1986)

Mijn eerste reactie bij het zien van het hoestontwerp was: dit is iemand die niets meer met de maatschappij te maken wil hebben. Maar niets is minder waar. De creatie van klei is op zoek naar mooie beelden in zijn fantasie. Ja en zo is er al een verhaal ontstaan voordat er maar één noot heeft geklonken. De verdere informatie bij dit album is sumier, maar er is wel te lezen dat W. Batzdorfer de maker is van het beeldje.

De muziek van Bernd Kistenmacher wordt gerekend tot de Berlijnse School, zei het een paar generaties verder. Dit album Head-Visions is het vierde wat van Kistenmacher uitkomt. Kistenmacher begon zijn carrière overigens met de oude spullen van Klaus Schulze. Met wat zoekende tonen gaat Rücksturz van start. Hierna volgt al snel een deel wat klassiek aandoet. In gedachte zit ik in een concertzaal waar iets staat te gebeuren. Even is daar wat rust, maar dat is min of meer de stilte voor de storm. Na een tijdje zit ik dan ook in een mooi stuk meeslepende muziek, waar subtiele zaken in zijn te horen. Het houdt mij op een prettige wijze bij de les. Toch komt aan deze mooi film een eind en dat doet Kistenmacher in stijl.

Quitting Time begint wat zenuwachtig, het doet mij wat denken aan een bandje acherstevoren draaien. Zodra het ritme er bij komt ontstaat een mooi stuk muziek waar eigenlijk niets experimenteels op te horen is. Wel is het jammer dat het ritme wat zenuwachtig blijft. Gevoelsmatig zit ik dan ook in een trein die nog probeert op tijd te zijn. Ondanks dit euvel zit het wel goed in elkaar en zijn er nog genoeg mooie zaken te horen. Het einde doet mij een beetje denken aan de zon die onder gaat.

Met wat experimentele klanken gaat La Tendresse van start. Het roept bij mij een gevoel op bij de NASA aanwezig te zijn. Hierna valt er veel regen op fraaie sferische klanken, die blijven als het later droog wordt. Het schept daarmee een mooie sfeer die aan veilig binnen zitten doen denken. Het is een heerlijk stuk kosmische muziek wat mooi in de ruimte eindigt. Dreamdance zet me daarentegen weer met beide voeten op de grond. Het ritme lijkt een tikje mank te lopen, maar wat er verder te horen is is van prima kwaliteit. Het doet me zowat zweven op een dromerige dans in het universum.

Ja, en zo komt er een mooi eind aan een heel behoorlijk album van Bernd Kistenmacher. Hier en daar zijn wat zaken die minder goed uit de verf kwamen, maar een kniesoor die daar op let. De houding van het beeldje snap ik in ieder geval nu een stuk beter.