The Rones - Sinner Songs (2008)

The Rones is een bandje waar ik tot vorige week vrijdag niet van gehoord had. Ik ging die avond naar een concert in de Fenix in Sittard en deze heren stonden in het voorprogramma. Live viel het mij mee - ik ben gewend dat voorprogramma's een ramp zijn. Ze speelden goed, de melodieën waren lekker alleen de performance was miniem. Enkel de bassist ging totaal op in zijn muziek. Natuurlijk hoef ik geen danspasjes en etc. (alsjeblieft niet!) maar er was weinig interactie met het kleine publiek en ze deden hun nummers spelen en vertrokken vervolgens.
Nu bleek dat ze onbewust toch een goede indruk hebben achtergelaten. De volgende morgen - nadat ik The Hickey Underworld bijna stuk had gedraaid omdat ze zó ontzettend geweldig waren - ging ik deze cd nog eens proberen.

Blijkt dat hier toch enkele zeer pakkende nummers op staan. Het is geen gewone rock, geen indie, maar iets ertussen in. Oja, gemengd met een klein beetje experimental en Deus. (wat wil je, ze komen ook uit België).

De cd in vogelvlucht ;
Break to Hollow - een heerlijke begin van een cd, wat harder zonder hard te zijn en de meerdere vocalen laten een haunted-sfeer achter zonder dat het overdreven is.
Conscience Mute - QOTSA gitaren gemengd met de stem die toch wel goed klinkt. Een refrein wat een dag lang in je hoofd kan zitten zonder te irriteren.
Liquid - Zware synths leiden het nummer in. De tekst maakt het nummer om aan te horen. Meer electric maar niet echt fijn klinkend.
The Bitter Taste - Weer synths alleen stuk lichter. En ook alweer een inleiding... 'The King is back in town', de tekst stelt niet zo heel veel voor maar is eenvoudig mee te bléren. Geen verkeerd nummer.
Like a Wolf - Het eerste hoogtepunt van de cd. Er wordt duidelijk dat het echt één band is, een plaatje wat klopt. Vergeleken met hun live-optreden is het studionummer vrij soft.
Sinner Song - Blijkbaar moesten de heren er even in komen. De zanglijn is erg hoog maar blijft toch aangenaam. Het nummer begint met een soort middenstuk uit een ballad om vervolgens met de drums een melancholische sfeer neer te zetten. Het album is vernoemd naar dit nummer - of omgekeerd. Met het luisteren van dit nummer heb je ook het gemiddelde niveau van het hele album te pakken.
The Real End - Is een typisch Deus nummer in mijn oren. (Deus is trouwens een band die mij met sommige nummers echt weet te pakken maar vaak net iets te veel van hetzelfde doet). Om de laatste reden benoem ik dit nummer tot hier bovenstaande uitspraak. Een nummer wat vanzelf voorbijgaat.
In The Clear - Het tweede hoogtepunt van de cd. Een prachtig, maar ook echt prachtig nummer. Heel fragiel maar toch niet te breken. Hier en daar had wel een beetje echo erbij gemogen (of een tweede zanglijn die anders was als de eerste) om het nog interessanter te maken.
Dilate - een goede rocksong.
Silence / Violence - Een sterk nummer om live te horen. Een beetje rap-achtige zang met veel denkbeeldige blingbling. Niveau á la zo velen.
Coqotte - Het derde hoogtepunt van de cd. Deze track heeft op de repeat gestaan. Een vervolg op In The Clear. Doe mij maar meer van deze nummers ipv de massa-rock-van-wel-aardig-niveau-nummers.

Al met al, geen verkeerd album - heel aardig om live te gaan aanschouwen als je de nummers kent - en misschien dat ik ook hun debuut eens moet gaan beluisteren. Ook een goed gelukte cover, mysterieus zonder over the top te gaan.