Nino Moschella - Boomshadow (2009)

Beter als zijn debuut uit 2006 is Boomshadow niet geworden. Maar belangrijker is dat er duidelijk vooruitgang inzit, zonder dat Nino Moschella het spontane geluid van dat eerste album verloochent. Hij is vooral als songwriter enorm gegroeit.
Zo wordt in 'We Fight' op een bijzondere manier aangetoond dat er tussen liefde en haat slechts een dunn lijn zit. Ook verrassend is het compleet gestripte 'Looking At Your Face'; zoals hij hier zingt heb ik hem nog nooit gehoord! 'What You Do To Me' lijkt dan weer recht vanuit een voor de helft met hillbillies gevulde jazzclub te zijn opgenomen (als dat al ergens op slaat), slechts begeleid door gitaar en trompet, compleet met rokerskuch.
Minder overtuigend is 'Stella', een ode aan zijn dochtertje. Het lieve kind verdient waarschijnlijk wel een lofzang van vaderlief, maar de rest van de wereld heeft hier geen boodschap aan. Stella's peutergebrabbel op 'I Love Myself' is al helemaal niet te trekken. Gelukkig zijn dit de enige minpunten.
Al bij al is Boomshadow dus een meer dan geslaagde opvolger van The Fix. En Nino Moschella is een artiest die ik in de toekomst zeker zal blijven volgen.

Jammer dat deze artiest niet de erkenning krijgt die hij verdient...