Hank Mobley - Hank Mobley Quintet (1957)

Gemoedelijke klanken komen mij vanaf het eerste nummer tegemoet. Hank Mobley's saxofoonspel heeft zoals altijd een prettige fluwelen klank Het nadeel van dit soort gemoedelijkheid is echter dat het al snel saai en voorspelbaar klinkt. Dat speelt dit album dan ook parten. Niet dat de muziek slecht in elkaar steekt, maar dikwijls mis ik iets sprankelends of tegendraads. Hetgeen ik nu hoor is voornamelijk achteroverleun-muziek Mobley kan een stuk beter.

Heb je zo'n boxje gekocht met 8 albums van Hank Mobley, Barney Rubble?

Mobley staat helaas voor hem niet heel hoog op de lijst van favoriete saxofonisten bij mij, ik ken lang niet alles natuurlijk, maar hij speelt mij van wat ik heb gehoord te veel op safe, zoals je hier ook al constateert. Toch enkele aardige platen afgeleverd, maar dat is wat mij betreft pas in 1960.

Nope, ik heb enkel via Spotify wat platen van Mobley opgezet. Had zin om wat jazz te beluisteren en de naam van deze artiest kwam om de een of andere reden naar boven.

Dat kan ook natuurlijk. Nou, ik zit al je berichten in ieder geval te lezen hoor, ben nu bij Roll Call, terwijl ik zelf naar Johnny Griffin's Blowin' Session zit te luisteren, over saxofonisten gesproken die ik wel hoog heb zitten. Daar schijnt Mobley als een van de 3 saxofonisten ook op mee te blazen zie ik net, maar ik kan hem in het snelle geweld van Griffin en Coltrane niet zo snel ontdekken. Volgens mij heeft Hank met open mond toe zitten kijken hoe snel je kunt spelen op een saxofoon. Wel hoor ik een frisse Lee Morgan op trompet en zit Art Blakey achter de drumkit, dan weet je wel dat het er niet rustig aan toe is gegaan in die studio. Veel plezier nog met Mobley, maar luister zeker eens naar Griffin als je van pit houdt.