Charles Rouse - Two Is One (1974)

Met: Charles Rouse (tenor saxophone, bass clarinet), Calo Scott (cello), Paul Metzke, George Davis (guitar), Stanley Clarke, Martin Rivera (bass), David Lee (drums), Azzedin Weston, Airto Morreira (percussion)

Mocht je nou fan zijn van Monk's Quartet... En dan vooral van die sound.... En daarom ook van Rouse.... luister dan eerst even wat fragmenten op internet, want de muziek op deze plaat is ongeveer het tegenovergestelde (of toch heel anders in ieder geval). Dit is namelijk gewoon keiharde FUNK! Damn, wat funkt dit hard en hoe tof dat Rouse dit heeft opgenomen. De eerste zijde van de plaat bestaat louter uit die nummers. Stanley Clarke of Martin Rivera, het maakt niet veel uit bij deze nummers, spelen de vetste groove's. En eigenlijk past Rouse's ietwat geknepen toon er prima bij. Hij klinkt nergens ongemakkelijk in ieder geval. Terwijl ik normaliter in jazz niet zo'n grote gitaar liefhebber ben, komt met name Metzke er hier heel goed mee weg. Wat hebben deze muzikanten goed geluisterd naar al die fusion, soul en funk die er in deze tijd werd gemaakt. Hopscotch schijnt binnen de hip-hop één van de meest gebruikte samples te zijn, en dat is niet voor niks. Het ademt moderniteit.

Kantje B van de plaat is plots anders terwijl de band nauwelijks veranderd. Hier vinden we veel meer de Strata East sound. Meer modale, spirituele jazz thema's. Het titelnummer is bijna een soort Indiase raga zoals het doordendert. Stanley Clarke bast heerlijk het constante thema (heeft wel iets weg van 'Black Unity' van Pharoah Sanders). En net als je opgaat in die klanken valt de muziek even stil, korte break en zet Clarke weer een funky lijn in. Ontzettend tof. 'In His Presence Searching' is dan weer Oosters in stijl, met een wat onheilspellende gitaarpartij op de achtergrond. Bijna meditatief vormt het een mooie afsluiter van de plaat. Rouse is hier te horen op een bas-klarinet, nooit eerder gehoord. Dan volgt er toch een klein funky couplet en is de plaat ten einde. Het moet voor mij nog allemaal bezinken. Het is een lange tijd geleden dat ik zo ben verrast door een plaat, en dat een plaat zoveel kanten op schiet. Ik durf er nu vast een review en een mooi cijfer aan kwijt maar ik moet deze nog een aantal keer horen.

Net zoals eigenlijk elke Strata gaat het origineel voor 100 euro (en dan in slechte staat). Maar zoals het Britse 'Pure Pleasure Records' al een aantal platen van Strata-East onder handen nam, zo doet het Nederlandse label 'Everland Jazz' dit met deze plaat. En ook zij hebben keurig de licenties gekocht en maken ook een reproductie van het origineel. En zo lijkt het wederom of je een originele Strata East in absolute nieuwvorm hebt (met een aantal kleine vermeldingen van het NL label). De remaster mag er in ieder geval zeker zijn, de originelen op dit label waren vaak bedroevend slecht vanwege het beperkte budget. Van mijn eigen Japanse cd uitgave van Pharoah Sanders' Izipho Zam gaan je oren praktisch bloeden. Maar wat een puik hebben ze hier geleverd: het geluid is prachtig. Ik hoop van harte dat dit soort labels hiermee doorgaan. Zo worden al die prachtige, zeldzame klassiekers plots weer toegankelijk voor iedereen.