Daisy Chapman - And There Shall Be None (2009)

Dit is een hele mooie solo-cd van Daisy Chapman (zingt ook in bandje Scarlatti Tilt). De cd bestaat uit prachtige composities met een 'gezonde' dosis dramatiek, gebracht met alleen vocalen en piano. De wat gotisch aandoende stem van Chapman heeft een indrukwekkend bereik en ze weet wanneer ze hier gebruik van moet maken, maar vooral ook, wanneer niet.
Fijn voor wat later op de avond. 4+ *

Daisy Chapman opereert in een hoek waar ik graag te vinden ben: mooie stem, beetje zweverig en piano. In zulke gevallen denk ik dan gelijk al aan zeer grote persoonlijke favorieten als Kate Bush en Tori Amos en dat is smullen geblazen.
Toch gingen mijn gedachten bij deze dame eigenlijk vaker uit naar een andere heldin: Joni Mitchell. Niet de minste dames om mee vergeleken te worden natuurlijk. En zoals je al voelt aankomen: dit is geen Tori, Kate of Joni omdat ik net even dat extra mysterieuze mis. Maaaaarrrrrrrrrrrrrrrr.............. deze dame weet me wel langzaamaan op te slokken op een haast bezwerende manier en ze weet het voor elkaar te krijgen dat ik haar hele album intensief en met al mijn aandacht beluister, want ondanks dat ze in die hoek opereert waar ik zo graag te vinden ben is dat juist een nadeel want ik ben het qua dames vaak wat sneller beu dan bij de mannen waar de vijver best groter en groter mag worden en waar ik het bij de dames juist bescheiden wil houden.
Gelukkig weet Daisy Chapman zich met slechts haar piano uit te tillen boven het gros der dames die het vaak proberen in de 'mooie zang + piano hoek' en dat is een zeer groot compliment.
Een artieste om in de gaten te blijven houden denk ik en het zou mij niet verbazen als dit ooit nog een hogere beoordeling gaat krijgen!

inderdaad mooi(vooral erase the frown), en net ff beter dan al die doorsnee zangeressen. Thanks the bestfreaks, hoe heb jij dit ontdekt eigenlijk?? 3,5 beginnen maar wordt meer denk ik