Phineas Newborn, Jr. - Solo Piano (1975)

Opmerking vooraf: sommige albums van deze pianist zijn op MuMe te vinden onder Phineas Newborn Jr. - dus met een puntje achter Jr - het is maar dat je het weet. Dan over deze pianist die me werd aangeraden door een muziekliefhebber die ik acht jaar geleden ontmoettte, een ex-collega. Een echte muziekliefhebber die veel van jazz wist, en ook van hip hop en van allerlei andere muzieksoorten.
Hij gaf me veel tips, o.a. dus Phineas Newborn Jr. - van wie ik nog nooit een album had beluisterd.
Toen ik Solo Piano tegenkwam in de bakken bij Concerto (ik werkte toen nog in Amsterdam) heb ik het onmiddellijk aan mijn collectie toegevoegd, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het nog slechts zelden uit de cd-kast komt. Daarvoor is zijn spel me (hoewel zeer virtuoos) te luidruchtig - op het hysterische af. En dan bovendien die harde aanslag! Moet de piano soms stuk, denk ik dan. De subtiliteit van bijvoorbeeld Duke Ellington of Monk (twee favorieten van mij) is hier wel erg ver te zoeken. Uitzonderingen vormen Memphis Blues (van W.C.Handy) en The Midnight Sun Will Never Set kan er ook mee door. En nu snel maar eens een ander album van Newborn opzoeken dat me hopelijk beter zal bevallen.

In dat geval kan ik je Phineas Newborn Jr. - Here Is Phineas: The Piano Artistry of Phineas Newborn Jr. (1956) van harte aanraden.

Dank je voor de tip, Soledad, die ga ik dan maar bestellen. Ben benieuwd!

Subtiliteit is inderdaad ver te zoeken. Phineas hakt behoorlijk hard op de vleugel, maar niet op een manier zoals McCoy dat doet. Ik vind het niet zo een enorm prettige plaat om naar te luisteren. Overigens vraag ik me wel af of het een vleugel is, waarop hij speelt, want de piano klinkt hier en daar best wel honky-tonk. Maar misschien heb ik er ook wel te weinig verstand van.

Phineas is wel een virtuoos, dat wel.