Nuno Bettencourt - Schizophonic (1997)

Staan maar een paar aardige nummers op. Swollen princess, pursuit of happiness en fine by me, zijn leuke nummers. De rest vind ik niet erg goed. Had meer ingezeten, want Nuno lijkt mij wel een talentvolle gitarist/songwriter.

Dit album heb ik zo'n zes jaar geleden voor 1 euro uit de opruimbak van Music Store gevist. Dat Nuno een briljante gitarist is was al duidelijk op de Extreme-platen, maar hier laat hij horen dat hij ook prima zelf nummers kon schrijven. Het zingen gaat hem wat minder goed af, maar gelukkig komt Extreme-collega Gary Cherone ook nog even langs. Leukste nummer vind ik het maffe '2 Weeks In Dizneelande', ook al is dat niet het soort muziek waar ik normaal naar luister. Ondanks de vele filler-tracks, is dit album beter dan elke Extreme-plaat m.u.v. "III Sides To Every Story".

en volgens mij isie ut zelf op de cover

anyweej, ik hoor graag zijn gitaarspel, vette riffs, niet te overdone, maar hij zou een fatsoenlijke band om zich heen moeten hebben, en zeker niet zon aansteller als cherone

Kwam deze een paar dagen terug weer tegen in de kast. Al een tijdje niet meer in CD-speler gelegd. Gelijk weer gedaan.
Toentertijd (1997)helemaal grijs gedraaid.
Helaas een zeer onderschat album.
Misschien 1, hooguit 2 zwakke nummers. De rest ijzersterk.
Vooral de tweede helft bevat een aantal briljanten zoals Confrontation, Note on the screen door, Got to have you en You.

Dit album is stukken beter dan alles wat Extreme ooit heeft uitgebracht.

Aanrader. 15 jaar oud,maar niks aan kracht ingeboet.

Een redelijk schijfje waar Nuno helemaal zelf de touwtjes in handen had.
Daar waar de beste man in Extreme een mooi koppel vormde met Gary Cherone - de stemmen van beide mannen vulden elkaar prima aan - moet hij hier alleen de kar trekken en dat gaat hem niet goed af.
Nuno ontbeert de power en veelzijdigheid om een album lang te boeien en dat begint na een paar nummers al op te breken. Het gitaarwerk is dik in orde, de ideeën om goede nummers te brouwen idem dito maar het album is tevens een mengelmoes van diverse stijlen en voelt wat richtingloos aan. Kortom, nergens slecht maar als geheel ook wat mager vanwege de al genoemde redenen.