Ron Boots - Area Movement (2003)

Er zijn van die albums de na vele uren luisteren nog steeds de vraag oproepen is het goed of slecht. De laatste weken heb ik veel muziek beluisterd van deze Nederlander. Laat ik daarom maar op mijn gewone wijze een oordeel vellen.

Met behoorlijk veel laag begint The Grand Banks waarna op iets wat aan de stilte doet denken een piano is te horen. Echt op gang komen doet het niet, maar vervelend is het ook niet. Vlak voor het einde is een kleine verandering hoorbaar. Die eigenlijk veel eerder had mogen komen zodat er nog iets flitsend had kunnen volgen. Serengeti Part 1 begint best spannend. Met mijn ogen dicht zie ik roofvogels vliegen boven het droge land. Als de muziek wat voller wordt komt ook het andere leven op gang. Toch verslapt mijn aandacht, wat denk ik komt dat er te weinig gebeurd in de compositie. Heel in de verte begint Strand. Eenmaal op gang wil het niet gelijk vlotten, wat denk ik komt door het ontbreken van een drive. Pas aan het einde komt er wat leven in de brouwerij.

Serengeti Part 2 begint met één slag onweer, waarna door lage tonen een weersverandering wordt aangekondigd. Door de andere klanken die te horen zijn waan ik me in Afrika. Binnen strakke kaders wordt de regendans ten uitvoer gebracht. Rapids begint met veel laag en mede door de muziek daar onder ontstaat er een mooi landschap in mijn hoofd. Dit is het eerste moment dat ik wat mentaal begin te zweven. Hiet zit een mooi muzikaal verhaal in.
Ja en dan is daar met de cover van Kansas, Dust in the Wind, een einde gekomen aan een album wat niet echt lekker op gang kwam. De stem van Ron Boots hierop brengt me wel terug bij de jongerendiensten uit mijn Rooms Katholieke opvoeding.

Al met al niet het beste wat ik van Ron Boots heb gehoord. Een album wat mijjn inziens op twee gedachten rust, waardoor het niet echt op gang kwam. Wat jammer is te noemen, want gezien de titels had het een behoorlijke spannende plaat kunnen zijn geweest.